மாகபுராணம் 6

தவளைக்கு நற்கதி:
அரசனும் சிஷ்யர்களும் கௌதமருடன் மாகஸ்நானம் செய்தனர். ஒரு நாள் முனிவர் புராணம் கூறிக்கொண்டு இருக்கும்போது அரசமரப் பொந்திலிருந்து ஒரு தவளை கத்திக்கொண்டே கீழே விழுந்து புரண்டது. ஒரு நிமிஷத்துக்குள் அது இறக்க அங்கிருந்து ஒரு திவ்ய ஸ்த்ரீ தோன்றி நின்றாள். எல்லோரும் ஆச்சரியமடைந்தனர். அவள் ஓர் ரிஷி ஸ்த்ரீ போல் மரவுரி உடுத்தி அச்சம், நாணம், அடக்கம் முதலிய நற்குணங்களுடன் உடல் நடுங்க எவரையும் பார்க்காமல் தனது பாதத்தையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள். கௌதமர் அவளைப்பார்த்து ”அம்மா அஞ்சாதே! ஏன் பயப்படுகிறாய்? நீ யார்? ஏன் இந்த தவளை சரீரம் பெற்றாய்? தெரிந்தால் சொல்” என கேட்க முனி பத்னி கூறுகிறாள்.

மண்டூகத்தின் முற் பிறவி.
மஹர்ஷே! யான் முற்பிறவியில் ஞான சித்தி என்னும் முனிவரின் புத்ரீ. ப்ரக்ஞமுனி என்பவரின் தர்ம பத்னீ. காவேரீ தீரத்தில் வசித்து வந்தேன், மாக மாஸம் நேர்ந்த போது எனது பதி அதன் பெருமையை விளக்கி ப்ராதஸ்நானம் செய். வீட்டிற்கும் ஸ்வாமி ஸன்னதிக்கும் பசும்சாணத்தால் மெழுகி கோலம் போடு. நான் செய்யும் பூஜைக்கு பணிவிடை செய். சுசியாக பாகம் செய்து தூப தீபாதிகளையும் அளி. விஷ்ணோ, க்ருஷ்ணா, முகுந்தா என்று பகவன் நாமாவை கூறு. பகவானே மாக மாதமாய் இருப்பதால் அச்சமயம் அவரை அர்ச்சித்து அந்த தீர்த்தம் அருந்து, காம குரோதங்களை விட்டுவிட்டு பூஜை ஸ்நாநம் கதாஸ்ரவணம் செய்வோர் நற்கதி பெறுவர் என பலவாறு கூறினார்.
பதி கூறியது எனக்குப்பிடிக்கவில்லை. ”மாகமாவது ஸ்நானமாவது! குளிர் எடுக்கிறது! பிராணனே போகும் போல் பனி பல்லைக்கிட்டுகிறது. என்னால் எழுந்திருக்கவே முடியாது. ஸூர்யன் உதித்து வெயில் உறைத்த பின்தான் எழுந்திருப்பேன்” என்றேன். அவர் சாந்தரானாலும் கோபம் வந்து என்னை தவளையாகப்போ என்று சபித்தார். “தர்மமில்லா புத்திரனையும், பதியை எதிர்த்து அப்ரியமாக பேசும் மனைவியையும் பிராம்மணனை ஆதரிக்காத அரசனையும் சாபத்தால் தண்டிக்க வேன்டும் என சாஸ்திரம். அதனால் நீ தவளை ஆவாய்!” என்று சாபமளித்தார். நான் எவ்வளவு வேண்டியும் அவர் மனம் இரங்கவில்லை. ஆனால் கௌதமரை தர்சித்தபின் ஸ்வரூபத்தை அடைவாய் என்றார். அப்படியே நீரில் உள்ள தவளையாகக்கூட இல்லாமல் கரையில் வசிக்கும் தவளையாகி என் மலத்தையே நான் புஜித்துக்கொண்டிருந்தேன். உமது அருளால் சாபமகன்றது என்றாள்.
"அம்மா! குளிருக்கு பயந்த உன்னை நீரில் இல்லாத கேவலமான ஸ்தல தவளை ஆக்கினார். இங்கு நடக்கும் மாகஸ்நாந புரண ஸ்ராணாதிகளால் உனது பாபமகன்றது. பதியே விஷ்ணு! பதியே சிவன்! பதி சொல்லைத் தட்டலாகாது. பதி கூறிய தர்மத்தை விட்டு வேறு எதைச் செய்தாலும் ஸதி அதன் பலனை பெற மாட்டாள். நரகத்தையும் அனுபவிப்பாள். பதியில்லா ஸ்த்ரீ குருச்சொற்படி நடக்க வேண்டும். பதியின் பாத ஜலமே கங்காதி சர்வ தீர்த்தங்களாகும். க்ருஷ்ணவேணியில் மாக ஸ்நானம் செய்து ஸப்தமீ, தஸமீ, பௌர்ணமி, ப்ரதிபத் இந்த நாட்களிலாவது பூஜை, புராண ஸ்ராவணம் செய்தால் ஸகல பாபங்களுமகலும். இந்த நாட்களில் காலையில் பதினெட்டு அபூபம், பூரி இவைகளை புது முறத்தில் வைத்து தானம் செய்தோர் ராஜ போகத்தை பெறுவர் என்றார்.
முனி பத்னியும் அங்கு மாக ஸ்நாநம் புரண ஸ்ரவணம் செய்து வைகுண்டம் சென்றாள்.

விசாரசங்கிரஹம் -7

12.பிராரப்தாநுசாரமான வ்யவகாரங்களை செய்ய வேண்டியிருக்கிற மனதிற்கு வ்யவகார நிலையிலேயே முற்கூறிய சொரூபாநுபவம் வாய்க்குமா?

ப்ராஹ்மணன் என்ன வேஷம் போட்டுக்கொண்டு ஆடினாலும் அவன் மனத்தில் ப்ராஹ்மணனென்னும் பாவம் எப்படியோ அப்படியே எந்த வ்யவகாரங்களிரிருந்தாலும் தேகாதிகள் நானெனத் தோற்றாமல் ஆன்மா நானென்னுந் திடபாவம் வரவேண்டும். மனம் தன் நிலையை விட்டுப் பஹிர் முகப்படுமானால் உடனே "ஓ ஓ! தேகாதிகள் நாமல்லவே! நாமார்?” என்னும் விசாரத்தால் மறுபடியும் தன்னிலையிலேயே யிருத்த வேண்டும். நானாரென்னும் விசாரம் சர்வ துக்க நிவிருத்திக்கும் பரமானந்த ப்ராப்திக்குமான முக்கிய ஹேது. இப்படித் தன்னிலையில் மனம் அடங்க அடங்க, யாதொரு தடையுமில்லாமல் சொரூபானுபவம் தானாகவே வாய்க்கும். அப்பால் விஷய துக்கங்கள் மனதில் தாக்கா. எல்லாம் ஸ்வப்நம் போல் பற்றற்றுத் தோன்றும். எப்போதும் சர்வ பரிபூரணமாயுள்ள ஸ்வாத்ம பாவனையை மறவாதிருத்தலே முடிவான பக்தியும் யோகமும் ஞானமும் மற்றுமுள்ள எல்லா தபசுகளுமா மென்று பெரியோர் கூறுகின்றனர்.

பிறந்துட்டோம். வேற வழியில்லை. கர்மாவை அனுபவிச்சே தீர்க்கணும். பிராரப்தம் அப்படி இருக்கு. அதுக்கு தகுந்தபடி வ்யவகாரங்களை செய்ய வேண்டியிருக்கிற மனசுக்கு வ்யவகார நிலையிலேயே முன்னே சொன்ன சொரூபாநுபவம் வாய்க்குமா?

ஒத்தன் என்ன வேஷம் போட்டுக்கொண்டு ஆடினாலும் மேடையிலே ஜாதி இல்லைன்னு பேசினாலும் அவன் மனசில நான் இன்ன ஜாதி என்கிற பாவம் எப்படி போகாம இருக்குமோ, அப்படியே எந்த வ்யவகாரத்திலே இருந்தாலும் தேகம் முதலானது நான் ந்னு தோணாம ஆன்மா நான் என்கிற திடபாவம் வரணும். மனம் அந்த தன் நிலையை விட்டு வெளியே போகுமானால் உடனே "ஓ ஓ! தேகம் முதலானதெல்லாம் நாம இல்லையே! நாம் யார்?” என்கிற விசாரத்தால மறுபடியும் தன்னிலையிலேயே அதை கொண்டு வரணும். நான் யார் என்கிற விசாரம் எல்லா துக்கங்களும் போவதற்கும், பரமானந்தம் கிடைக்கவும் முக்கிய ஹேது. இப்படித் தன்னிலையில் மனம் அடங்க அடங்க, யாதொரு தடையுமில்லாமல் சொரூபானுபவம் தானாகவே வாய்க்கும். அதுக்கு அப்புறமா விஷய துக்கங்கள் மனசில தாக்கா. எல்லாம் கனவு போல பற்று இல்லாம தோணும். எப்பவும் சர்வ பரிபூரணமா இருக்கிற ஸ்வாத்ம பாவனையை மறக்காம இருக்கிறதே முடிவான பக்தியும் யோகமும் ஞானமும் மத்த எல்லா தபசுகளுமாம் ன்னு பெரியவங்க சொல்கிறாங்க.

விசார சங்க்ரஹம் 6

11.சதா சலனத்தையே வடிவாகவுடைய மனத்திற்குச் சொரூபாவநுபவங் கூடுமா?

மனத்திற்குச் சத்துவகுணமே ஸ்வபாவமாகலானும் அது ஆகாசத்தைப் போன்று ஸ்வச்சமாயும் நிர்மலமாயுமிருத்த லானும் மனமென்பது உண்மையில் ஞான சொரூபமே. அத்தகைய ஸ்வபாவ நிலையில் அதற்கு மனமென்னும் பெயருமில்லை. ஒன்றை இன்னொன்றாக அறியும் விபரீத ஞானமே மனமெனப்படுகிறது. ஞான மாத்திரமாக விருந்த சுத்த சத்துவ மனதானது தன் ஞான சொரூபத்தை மறந்த அவித்தையால் தானே தமோ குணவசத்தாய் உலக ரூபமாகப் பரிணமித்து ரஜோ குண வசத்தாய் தேகாதிகள் நானென்றும் உலகம் சத்தியமென்றும் பாவித்து இதன் மூல முண்டாகும் ராக த்வேஷாதிகளால் புண்ணிய பாப கர்மங்களை சம்பாதித்து அவ்வாசனையால் ஜனனமரணங்களை யடையும். அநேக ஜன்மங்களிற் செய்து வந்த நிஷ்காம்ய கர்மங்களால் மலம் (பாபம்) நீங்கின மனமானது சற்குரு மூலமாய் சிரவண மனனங்களியற்றி நெடுங்காலம் ப்ரஹ்ம த்யானமாகிற அதாவது அஹம் ப்ரஹ்மமென்னும் ஆத்மாகார மனோவிருத்தியின் சஹஜ ஸ்திதியைப் பெறுவதற்கான நிதித்தியாசனம் செய்யவே மனதின் தமோகுண ரூபமான உலகாகார பரிணாமமடைதலும் ரஜோ குண ரூபமான அவற்றிலுள்ள சலனமும் நீங்கும். நீங்கவே மனம் சூக்ஷ்மமும் நிச்சலமுமாகும். ஸ்தூலமான (பெரிய) கட்டப்பாரையால் மெல்லிய பட்டு வஸ்திரத்தை இழையிடக் கூடாதது போலவும் காற்றினால் அதிக சலனமாகவுள்ள தீபத்தால் அதி சூக்ஷ்மமான வஸ்துக்களின் லக்ஷணங்களை நிர்ணயிக்கக்கூடாதது போலவும் ஸ்தூலமாகவும் சலனமாகவுமுள்ள ரஜோதமோ குண வசத்தான அசுத்த மனத்தால் மாத்திரம் அதி சூக்ஷ்மமும் நிச்சலமுமான வஸ்துவை அனுபவித்தல் கூடாதே யொழிய முற்கூறியபடி தியானத்தால் சூக்ஷ்மமும் நிச்சலமுமான சுத்த மனத்தில் சொரூபானந்தம் ஆவிர்பவிக்கும். (தோன்றும்). மனமின்றி அனுபவம் கூடாதாகையால் அதி சூக்ஷ்மமான விருத்தியோடுங்கூடிய தெளிந்த மனத்தால் அம்மயமாகவே யிருந்து சொரூபானந்தம் அநுபவித்தல் கூடும்.

அப்போது தான் பிரஹ்ம சொரூபமாயிருப்பது நன்றாய் அனுபவமாகும்.

மனத்திற்குச் சத்துவகுணமே ஸ்வபாவம். அது ஆகாசத்தைப் போல ஸ்வச்சமாயும் நிர்மலமாயும் இருக்கு. மனமென்பது உண்மையில ஞான சொரூபமே. அத்தகைய ஸ்வபாவ நிலையில் அதற்கு மனம் ன்னு பெயருமில்லை. ஒண்ணை இன்னொண்ணா அறிகிற விபரீத ஞானமே மனம் எனப்படுவது. ஞான மாத்திரமாக இருந்த சுத்த சத்துவ மனசு, தன் ஞான சொரூபத்தை அவித்தையால மறந்துடும். தானே தமோ குணவசத்தால உலக ரூபமாகப் பரிணமிக்கும். ரஜோ குண வசத்தால தேகாதிகள் நானென்றும், உலகம் சத்தியமென்றும் பாவிக்கும். இதன் மூலம் உண்டாகும் ராக த்வேஷம் முதலானவைகளால் புண்ணிய, பாப கர்மங்களை சம்பாதிக்கும். அந்த வாசனையால் ஜனன மரணங்களை அடையும். அது சரி, இதிலேந்து எப்படி விடுபடும்?

அநேக ஜன்மங்களில செய்து வந்த நிஷ்காம்ய கர்மங்களால மனசோட அழுக்கு நீங்கும். சற்குரு மூலமாய் சிரவண, மனனங்கள் இயற்றும். நெடுங்காலம் ப்ரஹ்ம த்யானமாகிற அதாவது "நான் ப்ரஹ்மம்" என்னும் ஆத்மாகார மனோவிருத்தியின் இயல்பான ஸ்திதியைப் பெறுவதற்கான நிதித்தியாசனத்தை செய்யும். மனதின் தமோகுண சொரூபம் உலகங்களாக பரிணாமம் அடைவது. அதன் ரஜோ குண ரூபம் அவற்றிலுள்ள சலனம். இவை நிதித்தியாசனம் செய்யவே நீங்கும். மனம் சூக்ஷ்மமாகும்; நிச்சலமுமாகும்.

எல்லாத்துக்கும் பொருத்தம்ன்னு ஒண்ணு இருக்கு இல்லையா? காலிலே குத்தின முள்ளை எடுக்க கட்டப்பாரையால் குத்த மாட்டோம். பெரிய கட்டப்பாரையால் மெல்லிய பட்டு வஸ்திரத்தை இழையிட மாட்டோம். அது போல காற்றினால அதிக சலனமாக இருக்கிற தீபத்தால அதி நுட்பமான பொருட்கள் எப்படி இருக்குன்னு ஆராய மாட்டோம். அதே போல பருமனாகவும் சலனமாகவும் இருக்கிற ரஜோ, தமோ குண வசத்தில விழுந்துவிட்ட அசுத்த மனத்தால் மாத்திரம் அதி சூக்ஷ்மமும் நிச்சலமுமா இருக்கிற வஸ்துவை அனுபவிக்க முடியாது. முன்னே சொன்னபடி தியானத்தால் சூக்ஷ்மமும் நிச்சலமுமான சுத்த மனத்தில் சொரூபானந்தம் தோன்றும். மனமின்றி அனுபவம் எப்படி கூடும்? அதனால அதி சூக்ஷ்மமான விருத்தியோட கூடிய தெளிந்த மனத்தால் அம்மயமாகவே யிருந்து சொரூபானந்தம் அநுபவித்தல் கூடும்.

அப்போது பிரஹ்ம சொரூபமா தான் இருக்கிறது நல்லா அனுபவமாகும்.

மாகபுராணம் 5

4. நாயும் நற்கதி பெற்றது: வங்கராஜ சரிதம்:

முன்னொரு சமயம் கௌதம முனிவர் சிஷ்யர்களுடன் தீர்த்த யாத்திரைக்குக் கிளம்பிக் கிருஷ்ணவேணி தீரம் சென்றார். மாக மாசம் வரை அங்கு தங்கி ஸ்நானம் செய்து அச்2வத்த விருக்ஷத்தினடியில் தசமியன்று விதிப்படி பூஜை செய்து புராணம் கூறினார்.

ஒரு நாய் அருகில் வர சிஷ்யர்கள் அதை ஓட்டினர். அது வெளியே ஓடாமல் அம்மரத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி மூன்று வலம் வந்தது. ஸாதுக்களின் தர்சனத்தாலும் மாக மாஸ தசமீ பூஜா தர்சனத்தாலும் பிரதக்ஷிணத்தாலும் நாயின் பூர்வ ஜன்ம பாபமகன்றது. உடனே கீழே விழுந்து அது உடலை விட அங்கிருந்து ஒரு ராஜ புருஷன் எழுந்து கௌதமரை வணங்கி நின்றான்.
கௌதமர் "நாயுருவிலிருந்து திவ்ய தேகம் பெற்ற நீ யார்?” என்று கேட்க

"மஹர்ஷீ! யான் வங்க நாட்டை ஆண்ட வேகரதன் என்ற அரசன். மநுநீதி தவறாமல் ஸ்வதர்மத்தை அனுஷ்டித்து துலா புருஷதானம் முதல் சகல தானங்களையும் செய்தேன். பல யக்ஞங்கள், குளம் வெட்டுதல், விருக்ஷம் வளர்த்தல் முதலிய பூர்த்த தர்மங்களையும் செய்து வந்தேன்.”
"ஒரு நாள் பைங்கலர் என்ற முனிவர் யாக தக்ஷிணை கேட்பதற்காக என்னிடம் வந்தார். அவரைத் தக்கபடி அர்ச்சித்து தர்மோபதேசம் செய்யும்படி வேண்டினேன். அவர் "மாக மாஸ விரதம் ஸகல தமங்களிலும் சிறந்தது. சிறிது சூர்யோதயம் ஆகும்போது பிராதஸ்நானம் செய்தால் விஷ்ணு லோகம் செல்வர். மாகமாஸ பாநுவாரம், ஸப்தமீ, தசமீ இந்த தினங்களில் செய்யும் ஸ்நாநம் அபரிமிதமான பலன்களை கொடுக்கும். மாக மாஸத்தில் ஒரு நாளாவது பிராதஸ்நானம் செய்யாவிடில் சண்டாள ஜன்மமெடுப்பான். குளிர் பயத்தால் ஸ்நாநம் செய்யாமல் மற்றவைகளை எல்லாம் செய்தாலும் அவன் உத்தமனாயினும் நீச பிறவியே பெறுவான்" என்றார்.
இதைக்கேட்ட நான் "ஸ்வாமின்! மாகமாதம் காலை பனியில் ஒரு நாள் ஸ்நாநம் செய்தால் கூட எனக்கு சீ2தோபாதையால் நோய் உண்டாகும். இறக்கவும் நேரிடும். சரீரமிருந்தால் அல்லவா தான தர்மங்களை செய்யலாம்? மற்ற சகல தான தர்மங்களை செய்கிறேன்" என்றேன். மஹர்ஷி என்னிடம் கோபம் கொண்டு நான் தருவதாக சொன்ன தக்ஷிணையை வாங்கிக்கொள்ளாமல் கிளம்பினார். நான் பல முறை அவரை பணிந்து ஸமாதானம் செய்து தக்ஷிணையைக் கொடுத்து அனுப்பினேன். சில காலம் சென்றபின் நான் இறந்து பல நரகங்களை அனுபவித்து இருபத்து நான்காம் முறை நாயாகி இங்கே இறந்தேன். எனது துன்பத்துக்கும் இப்போது கிடைத்த இன்பத்துக்கும் காரணம் யாதென தாங்கள்தான் கூற வேண்டும்" என கௌதமரை வேண்டினான்.
அவர் ஞானதிருஷ்டியால் எல்லாம் உணர்ந்து கூறினார்: "மஹாராஜன்! மாகஸ்நானத்தின் பெருமையை பைங்கலர் பலவாறு கூறியும் அதை அவமதித்தாய். உனது சரீரத்தையே பெரிதாக எண்ணினாய். அதனால் இந்த துன்பத்தை அனுபவித்தாய். இது மாகமாதம் ஆனதால் நாங்கள் மாகஸ்நானம் செய்து திருவேணிக் கரையில் லக்ஷ்மீ நாராயண பூஜை செய்து புராண ஸ்ரவணம் செய்தோம். நீ நாய் உடலுடன் இங்கு வர, பூஜா காலத்தில் பாப பிறவியான நாயைப்பார்க்கக் கூடாதென்று சிஷ்யர் ஓட்ட, நீ ஆங்காங்கு ஓடி படுத்து, உன்னை அறியாமலே மூன்று முறை ஸ்வாமியை வலம் வந்தாய். அதனால் பாபமெல்லாம் அகன்று நற்கதியினை பெற்றாய்" என்றார். மாக ஸ்நாந பெருமையை உணர்ந்து "இப்போதாவது உங்களுடன் ஸ்நானாதிகளை இங்கிருந்தே அனுஷ்டிக்கிறேன்!” என வேகவிரதன் அங்ஙனமே செய்து வந்தான்.

விசார சங்க்ரஹம் 5

10.சர்வ பிரபஞ்சமும் மனதின் சொரூபமே யெனின் பிரபஞ்சம் பொய்யென்றல்லவோ ஏற்படுகிறது? அப்படியானால் பிரபஞ்சத்திற்கு வேதத்தில் ஸ்ருஷ்டி கூறப்பட்டிருப்பதேன்?

ப்ரபஞ்சம் சுத்தப்பொய்யே யென்பதிற் சம்சயமில்லை. பொய்யான வுலகத்தைப் பொய்யாக்கி மெய்யான ப்ரஹ்மத்தை அறிவிப்பதிலேயே வேதத்தின் முக்கிய கருத்து. இது பற்றியே வேதங்கள் உலகிற்கு ஸ்ருஷ்டியை அங்கீகரித்தனவேயன்றி வேறில்லை. மேலும் மந்தாதிகாரிகளுக்கு க்ரம ஸ்ருஷ்டியால் ப்ரஹ்மத்தில் ப்ரக்ருதி, மகத்தத்வம், தன் மாத்திரை, பூதம், உலகம், தேகமாகிய இவை கிரமமாக வுண்டாகின வென்றும்; தீவிர அதிகாரிகளுக்கு யுகபத் ஸ்ருஷ்டியால் ஆன்மாவாகிய தன்னை யறியாத தோஷத்தினாலுண்டான தனது நினைவுகளாலேயே சொப்னம் போன்று இவ்வுல குண்டாயிற்றென்றும் கூறும். இங்ஙனம் உலக ஸ்ருஷ்டியைப் பலவிதங்களாகக் கூறுவதிலிருந்தே எப்படியேனும் ப்ரபஞ்சத்தைப் பொய்யென்று சாதித்து ப்ரஹ்மத்தை அறிவிப்பதிலேயே வேதத்தின் தாத்பர்யமென்பது பெறப்படும். ஜகம் மித்தையென்பதை சொரூபானந்த வநுபவரூப அநுபூதி நிலையில் எல்லாரும் பிரத்யக்ஷமாகவே அறியலாம்.

பிரம்மத்தைத்தவிர வேற ஒண்ணுமில்லை. அப்ப இந்த பிரபஞ்சம் பொய்தானே? அப்படிப்பட்ட பிரபஞ்சத்தை ஏன் வேதத்திலே எப்படி பிறந்ததுன்னு விவரிச்சு இருக்கு?

வேதத்தின் முக்கிய நோக்கம் பொய்யான உலகத்தை பொய்ன்னு சொல்லி உண்மையான பிரம்மத்தை காட்டுவதே! ஆனா நடைமுறையை கருதி ஆன்மீகத்தில அதிகமா முன்னேறாதவங்களுக்கு ஆகாசத்திலிருந்து வாயு, வாயுவிலிருந்து அக்னி ந்னு வரிசையா சொல்லி இருக்கு. விஷயம் புரிஞ்சுக்ககூடிய தீவிர அதிகாரிகளுக்கு நினைவுகளாலேயே ஒரேயடியா பிரபஞ்சம் உண்டாச்சுன்னு சொல்லி இருக்கும். எப்படி இருந்தாலும் ஆன்ம அனுபூதி நிலையிலே எல்லாருமே ஜகத் பொய்ன்னு புரிஞ்சுக்கலாம்.