ஸூர்யோபாசனை - 6

அப்படியானால் தாங்கள் சொல்வதை நான் எப்படி எடுத்துக்கொள்வது?

சூரியன் உபாஸ்யன் என்று நான் எப்போது சொன்னேன்?

எரிகிற பௌதிக கோளம் வணங்கத்தக்கதாக இருக்க முடியாது என்று நான் சொன்ன போது….

அப்படி நீங்கள் சொல்லு முன் நான் எரிகிற அந்த பொருளே உபாஸ்யன் என்று கூட சொன்னேன்.

ஆமாம்.

அந்த சூரிய மண்டலம் அல்லது தேவன் என்று மாற்றாக நான் சொல்லவில்லை. யாரால் உயிரோட்டம் தரும் சேதனப் பொருளை அறிய முடியாதவனுக்கு தூலமான பொருளே உபாஸ்யன். எனினும் அசேதன பொருளை உபாஸ்யனாக ஒப்புக்கொள்ள முடியாதவருக்கு சூரிய தேவனே உபாஸ்யன் என்றேன். உபாஸ்யன் எப்போதும் ஒன்றே; ஆனால் அதன் நிச்சயத்தன்மை உபாசகனின் யோக்கியதைக்கு தகுந்த படி இருக்கும். இன்னும் விசாரித்து அந்த தேவதையையும் உபாஸ்யமாக ஒப்புக்கொள்ள முடியாதவருக்கு, உபாஸ்ய வஸ்து இன்னும் சூக்குமமாகும். அப்போது அது ஹிரண்ய கர்பன் என்கிறோம். இதுவும் மிகக்குறைவு, திருப்தி இல்லை எனில் நீ உபாசிப்பது பரமேஸ்வரனே என்போம். அதுவும் கூட அவருடைய தன்மையை கட்டுப்படுத்துகிறது என்று நினைத்தால் அது பிரிக்க முடியாத ப்ரம்ஹமே என்கிறோம். ஆக எங்கே பிரச்சினை?

அப்படியானால் தாங்கள் சொல்வது, ஸந்த்யையில் யார் உபாசனைக்கு விஷயமானவர் என்று தீர்மானமாக சொல்ல முடியாது; அது உபாசகனின் மனநிலை, புத்தியின் மேன்மையடைந்த நிலை ஆகியவற்றை பொருத்தது என்பதா?

உபாசகனை விட்டு விட்டால் உபாஸ்யம் ஏது? வணங்கப்படுவதின் தன்மை நிச்சயம் வணங்குகிறவனை சார்ந்து இருக்கிறது.

அதெப்படி?

என்னையே உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் எல்லோரும் என்னிடம் மரியாதை காட்டுகிறீர்கள். பொதுவாக மரியாதை காட்டுவது என்னிடத்திலென்று சொன்னாலும்,அந்த மரியாதையை பெறும் ‘நான்’ ஒவ்வொருவருக்கும் வித்தியாசமானவன். சாமான்ய மக்கள் என்னை சூழ்ந்து பளபளவென்றிருக்கும் இந்த அலங்கார பொருட்களை பார்த்து மரியாதை செலுத்துகின்றனர். அந்த மரியாதை இதே அலங்காரங்களை உடைய யாரும் கொடுப்பார்கள். ஆகவே அவை என்னை சாரா, அலங்காரங்களையே சாரும். சிலர் நான் வகிக்கும் ஸ்தானத்துக்காகவோ என் சன்யாச ஆஸ்ரமத்துக்காகவோ மதிப்பார்கள். அந்த மதிப்பும் எனக்கில்லை; என் ஸ்தானத்துக்கும் ஆஸ்ரமத்துக்குமேயாகும். இன்னும் சிலருக்கு அதெல்லாம் ஒரு பொருட்டாகவே இராது. நான் எப்படி இருந்தாலும் எங்கே போனாலும் எனக்கு மரியாதை கொடுப்பர், சுசுருஷை செய்வர். அவர்களது மரியாதைக்குரிய பொருள் என் உடல். இன்னும் சிலர் என் உடல் கருப்போ சிவப்போ, நோய் வாய்ப்பட்டதோ, அவலட்சணமாக இருக்கிறதோ இல்லையோ, எப்படி இருந்தாலும் கருத மாட்டார்கள். என் மனது சுத்தமாக இருந்து, நடத்தை சரியாக இருந்து, தெளிந்த புத்தி இருந்து, ஆன்மீக சக்தியும் இருந்தால் அவர்களது மதிப்பை நான் பெறுகிறேன். உங்கள் எல்லாரிடத்திலும் பிரகாசிப்பது போல என்னிடமும் பிரகாசிக்கும் சைதன்ய தெய்வீக பேரறிவுப் பொறிக்காக எனக்கு  மரியாதை தருவோர் மிக மிகக்குறைவே! 

தங்களிடம் வரக்கூடிய எல்லா பக்தர்களும் ஒரே மாதிரி மனப்பக்குவத்துடன் இருக்க முடியாது என்பது உண்மையே!

அப்படித்தான்!  ஆனால் சாதாரணமாக இவர்கள், மரியாதை செலுத்துவது என் அலங்காரங்களுக்கோ, என் ஸ்தானத்துக்கோ, என் ஆஸ்ரமத்துக்கோ, என் உடலுக்கோ, மனதுக்கோ, புத்திக்கோ அல்லது உள்ளிருக்கும் தெய்வீக சக்திக்கோ,  எப்படி இருந்தாலும் என் முன் விழுந்து வணங்குகிறார்கள். இவர்களை கருதாமலே இவர்கள் வந்தனம் சொல்வது யாருக்கு என்று சொல்ல முடியுமா?

பதில் சொல்வது மிகவும் சிரமம்தான். 

அதே போலத்தான் எல்லா உபாசனைகளிலும். அலங்காரங்களுக்காக மரியாதை கொடுப்பவனுக்கும் ஆத்ம சைதன்யத்துக்காக மரியாதை கொடுப்பவனுக்கும் வெளியே பார்த்தால் பெரிய  வித்தியாசம் ஒன்றும் தெரியாது. அதே போல மூட பக்தியுடன் சூரிய ஒளிப்பிழம்பை வணங்குகிறவனுக்கும், இதை ப்ரம்ஹத்தின் காணக்கூடிய ஒரு குறியாக கருதி வணங்குகிறவனுக்கும் வெளிப்பார்வையில் வித்தியாசம் தெரியாது. ஆகவே ஸந்த்யையில் உபாஸ்யன் யார் என்று கேட்டால் இப்படித்தான் பதில் சொல்ல முடியும்.

எளிதான சூரிய உபாசனையிலேயே ஆன்மீக பார்வையின் எல்லா மட்டங்களும் கொடுக்கப்பட்டு இருக்கின்றன என்பதை இப்போதுதான் புரிந்து கொண்டேன்.

இது மட்டுமல்ல. அதை இன்னும் கொஞ்சம் விசாரித்துப்பார்த்தால், கர்மம், பக்தி, ஞானமென்னும் மூன்று சாதனங்களுமே இந்த நித்ய கர்மாவில் அங்கங்கு அமைக்கப்பட்டு இருப்பதை காணலாம். ஆனால் அது வேறு விஷயம். ஸந்த்யா வந்தனம் மிக எளிதாக தோன்றினாலும்  நாம் மிக உயர்ந்த நிலைகளை எட்டுவதற்கு அதுவே போதும். ஆரம்ப நிலையில் உள்ளவருக்கு பயனாவது போலவே அது உயர்ந்த நிலையில் இருப்பவருக்கு பயனாகும். இதன் பெருமையை உணராமல் இருப்பதும், காரியத்தில் இதை விட்டுவிடுவதும் பெரும் அசட்டுத்தனமாகும்.


-நிறைந்தது-
  

ஸூர்யோபாசனை 5

ஜீவ கோஷ்டியில் சேராத மேலான ஒரு சக்தியாக இருக்க வேண்டும்.

சந்யையில் உபாசிப்பது அத்தகைய ஒரு சக்தி என்றே வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அதையே ஈஸ்வரன் என்றும் அந்தர்யாமி, உள்ளே ஆள்பவன் என்றும் சொல்லுகிறோம்.

 ------

ஆளப்படுகிற பிரபஞ்சத்துடன் சம்பந்தப்படுத்தி அவரைப்பற்றி பேசும் போதுதான் அவர் ஆள்பவர், ஈஸ்வரன் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியும் என்று கேள்விப்பட்டு இருக்கிறேன். 

 ஆம், அது அப்படித்தான்.

பிரபஞ்சத்துடன் சம்பந்தப்படுத்தாமல் அவருடைய தத்துவத்தை தெரிந்து கொள்ள முடியாது என்றிருக்க முடியாது. ஜகத்தின் சம்பந்தம் அவருக்கு வெளிப்பட்டதே ஆகும். இன்னொரு பொருளுடன் சம்பந்தப்படாமலே அவருக்கு சுதந்திரமான சொரூப நிலை இருக்க வேண்டும்.

நீங்கள் சொல்வது சரிதான். அந்த எதையும் சாராத சுதந்திரமான சொரூபத்தையே பிரம்ஹம் என்கிறோம்.

அது அப்படியானால் ஜகத்தை சம்பந்தப்படுத்தி விவரிக்கும் ஈஸ்வர தத்துவத்தை விட அந்த பிரம்ஹத்தை உபாசிப்பதுதானே சரியாகும்?

நீங்கள் சொல்கிறபடியேதான் அது. உண்மையில் சந்த்யையில் உபாசிக்கப்படுவது அந்த நிர்குண ப்ரம்ஹமே.

 தாங்கள் சொல்வது எனக்கு அர்த்தமாகவில்லை. முதலில் சூரிய மண்டலமே உபாஸ்யன் என்று சொன்னீர்கள். அது ஜடம் இல்லையா என்று கேட்ட பிறகு, உபாஸ்யன் சூரிய தேவனே ஆவான் என்றீர்கள், அவரும் நம்மைப்போல ஜீவனே அல்லவா என்று கேட்டபிறகு எல்லா சரீரங்களாகவும் இருக்கிற ஹிரண்யகர்பரே உபாஸ்யன் என்று சொன்னீர்கள். ஸர்வ சரீரியாகவும் இருந்தாலும் அஹம் என்பது இருப்பதால் அவரும் சரீரிதானே என்றதற்கு ஜகத்தை நியமிக்கும் ஈஸ்வரனே உண்மையான உபாஸ்யர் என்றீர்கள். அவரும் பிரம்ஹத்தின் ஜகத்தை தொடர்பு கொண்ட பாகம்தானே என்று சொன்ன போது உபாஸ்யன் பிரம்ஹமே என்கிறீர்கள்.

ஆமாம்.

இந்தனை வாக்கியங்களையும் எப்படி ஒழுங்கு செய்வது என்று புரியவில்லை.

அதில் என்ன சிரமம்?

ஒரு உபாசனையில் உபாசிக்கப்படுகிறவர் ஒருவர்தான் இருக்க முடியும். அது எப்படி சூரிய மண்டலம் அல்லது அதில் உள்ள தேவன் அல்லது ஹிரண்ய கர்பன் அல்லது ஈஸ்வரனாக ஒரே நேரத்தில் இருக்க முடியும்?

அது சூரிய மண்டலம் அல்லது அதிலுள்ள தேவன் என்ற ரீதியில் நான் சொல்லவே இல்லையே!

சூரிய மண்டலம், அதில் உள்ள தேவன்,  ஹிரண்ய கர்பன், ஈஸ்வரன் எல்லாம் சேர்ந்து என்று சொல்கிறீர்களா?

அப்படியும் நான் சொல்லவே இல்லையே!

அப்படியானால் தாங்கள் சொல்வதை நான் எப்படி எடுத்துக்கொள்வது? 
 

ஸூர்யோபாசனை 4

இது நீ, உன் மேலதிகாரியிடம் இப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டால் அதை மீறி நடக்க முடியாது. அப்படி நடந்தால் இவனுடைய மேலதிகாரியின் அதிருப்தியுடன் அதற்கும் மேலான அதிகாரியின் அதிருப்தியும் ஏற்படும்.

உண்மைதான்.

 ------

அதே போல உங்களுக்கும் சூரிய தேவனுக்கும் மேற்பட்டதாக ஒரு சக்தி படைத்த ஒருவர் இருந்து, அவர் சூரிய தேவதையின் விஷயமாக இப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஆணையிட்டால் அதை உதாசீனம் செய்ய முடியாது; அதற்கு கீழ் படிய வேண்டும் அல்லது அந்த சூரிய தேவதையின் அதிருப்தியையும் அதற்கும் மேற்பட்ட அந்த சக்தியின் அதிருப்தியையும் சம்பாதித்துக் கொள்ள வேண்டும். 

அதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் அப்படியானால் நான் சூரிய தேவன் முன் விழுந்து வணங்கினாலும் என் நோக்கம் அதற்கும் மேலானவனை திருப்தி செய்வதிலேயே இருக்கிறது.

அதனாலென்ன?

நான் சூரியனையும் விட மேலானவனாக ஒரு சக்தியை நினைத்துக்கொண்டு, உண்மையில் அவரது திருப்தியையே நோக்கமாக கொண்டு, வெளிப்பார்வைக்கு சூரியனை வணங்கினாலும் உண்மையில் நான் வணங்குவது அந்த மேலான சக்தியைத்தானே? 

ஆமாம்.

அப்படியிருக்க உபாசிக்கப்படுகிறவர் யார் என்றால் சூரிய தேவன் என்று சொன்னீர்களே? 

ஆம். அந்த மேலான சக்தியை உணராதவர்களுக்கு அதுவே சரி. உணர்ந்தவர்களுக்கு அந்த சக்தியே உபாசிக்கப்படுகிறவர். அந்த சக்திக்கு ஹிரண்ய கர்பன் என்று பெயர். அவன் சூரியனை மட்டும் அல்லாமல் எல்லா தேவதைகளிடத்தும் இருந்து கொண்டு அவர்களுக்கு இருப்பை கொடுக்கிறார். அவர் சூரிய மண்டலத்தில் மட்டுமே இருக்கிறார் என்பதில்லை. அவர் எல்லா பொருட்களிலும் இருக்கிறார். பிரபஞ்சத்தில் எல்லா பொருட்களிலும் ஆத்மாவாக இருப்பவர் அவரே. 

எனக்கு இது என் உடல் என்று ஒரு பாவனை இருப்பது போல சர்வ சரீரியான இவருக்கும் இந்த பிரபஞ்சம் என் உடல் என்று ஒரு பாவனை இருக்குமா?

இருக்கிறது.

அப்படியானால் எனக்கும் இவருக்கும் உள்ள வித்தியாசம் ‘நான்’ என்பது இருக்கிறதா இல்லையா என்பதல்ல. அதன் பரிமாணத்தில் –அளவில், வீச்சில், தீவிரத்தில் மட்டுமே. என்னுடைய ‘அஹம் பாவனை கட்டுக்கு அடங்கியது. அவருடையது கட்டில்லாதது. இவ்வளவுதானே?

ஆமாம்.

அப்படியானால் ‘நான்’ என்ற பாவனையே ஜீவர்களை உண்டாக்குகிறது எனில் இவரும் ஒரு ஜீவரே ஆவார்?

ஆம். அதனால்தான் இவரை பிரதமஜன் என்கிறார்கள். 

அப்படியானால், இந்த உயரிய சக்தி ஜீவனேயாகிறது, என்னைப்போலவே. முன்னே சூரியதேவனைக் குறித்து சொன்ன அதே ஆட்சேபணை இவருக்கும் பொருந்துகிறது.

அப்படியானால் நீங்கள் யாரைத்தான் உபாசிக்க வேண்டும் என்கிறீர்கள்?

ஜீவ கோஷ்டியில் சேராத மேலான ஒரு சக்தியாக இருக்க வேண்டும்.

சந்யையில் உபாசிப்பது அத்தகைய ஒரு சக்தி என்றே வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அதையே ஈஸ்வரன் என்றும் அந்தர்யாமி, உள்ளே ஆள்பவன் என்றும் சொல்லுகிறோம்.

ஸூர்யோபாசனை 3

சூரிய தேவனும் நம்மைப்போல ஒரு மனிதனாக இருந்து தன் முயற்சியால் இந்த நிலையை அடைந்தான் என்றா சொல்கிறீர்கள்?

ஆம்

அப்படியானால் என்னைப்போல அவனும் ஒரு ஜீவனே ஆவான். அவன் எவ்வளவுதான் உயர்ந்தவனாக இருந்தாலும் ஒரு ஜீவன் ஏன் இன்னொரு ஜீவனை வணங்க வேண்டும்? 

 --------------------

உங்கள் மகனோ மாணவனோ உங்களுக்கு ஏன் வணக்கம் செலுத்த வேண்டும்? நீங்கள் ஏன் உங்கள் உயர் அதிகாரிக்கு வணக்கம் செலுத்த வேண்டும்? நீங்கள் இருவருமே ஜீவர்கள்தானே? 

ஆமாம். அதில் சந்தேகமேயில்லை. அவர்கள் நினைத்தால் நமக்கு உதவி செய்யவும் அல்லது தீமை செய்யவும் சக்தி இருக்கிறது. அதனால் அவர்களுக்கு மரியாதை காட்டுகிறோம். 

இப்படிப்பட்ட மரியாதை மிக மட்டமானது. அப்படியே எடுத்துக்கொண்டாலும் சூரிய தேவனுக்கு நமக்கு உதவி செய்யவும் அல்லது தீமை செய்யவும் சக்தி இருக்கிறது. அவர் இஷ்டப்பட்டால் நமக்கு நன்மையோ தீமையோ செய்ய முடியுமாதலால் அவருக்கு மரியாதை காட்டியே தீர வேண்டும்.

உண்மைதான்.

உங்கள் உயர் அதிகாரிகள் போல அவரும் ஜீவராக இருப்பதால் அவரிடம் உதவி வேண்டினால் உதவி செய்வார். அவரை உதாசீனம் செய்தாலோ வெறுத்தாலோ கெடுதலும் செய்வார். ஆகவே அவரை உபாசித்து அவருடைய நல்லெண்ணத்தை பெறுவது உங்கள் நன்மையை உத்தேசித்தே அவசியமாகிறது.

ஆனால் என் கடமையை நான் ஒழுங்காக செய்தால் நான் என் உயர் அதிகாரிகளுக்கு பயப்படத் தேவையில்லை.

உண்மைதான்.

அப்படி இருந்தால் என் மேலதிகாரியின் திருப்தியையோ அதிருப்தியையோ நான் ஏன் கவனிக்க வேண்டும்? 

தேவையே இல்லை.

அதே போல சாத்திரங்கள் சொல்கிறபடி நான் என் கடமைகளை செய்து நடந்து கொண்டேனேயானால் எனக்கு மேல் அந்தஸ்து உள்ள எந்த ஜீவனின் த்ருப்தியையும் நான் சம்பாதிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. 

சரிதான்.

அப்படியானால் நான் ஏன் சூரியதேவன் உபாசனையை விட்டுவிடக்கூடாது?

நிச்சயமாக! ஆனால் ஒரு விஷயம். அப்படி உபாசிக்க வேண்டும் என்பது சாத்திரங்கள் விதித்த கடமையாக இருந்தால் விட முடியாது இல்லையா?

 அதெப்படி?

 ஒரு நேர்மையான கடமை தவறாத அதிகாரி தனக்கு அடுத்து மேலே இருக்கும் அதிகாரியின் திருப்தியையோ அதிருப்தியையோ கவனிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பது உண்மையே!  ஆனால் தன் வேலையை, கடமையை சரி வர செய்ய வேண்டும், அதற்கு நாம் கடமைப்பட்டு இருக்கிறோம் என்று நினைப்பதே உள்ளூர தன் உயர் அதிகாரி பற்றி கவலை இல்லையானாலும், அவருக்கும் உயர் அதிகாரி ஒருவர் இருக்கிறார் என்ற பாவனையும், அவருடைய திருப்தியையோ அதிருப்தியையோ  கவனிக்க வேண்டும், திருப்தியை சம்பாதிக்க வேண்டும், அதிருப்தியை சம்பாதித்துக் கொள்ளக்கூடாது என்று எண்ணுவதாக தோன்றுகிறது. அந்த உயர் அதிகாரியை தெரிய வேண்டும் என்று கூட இல்லை. அலுவலக கடமையை ஆற்றும் போது மனதின் பின் புலத்தில் ஒரு வரையறுக்கப்படாத சக்தி இருக்கிறது. அது ராஜாவோ அரசாங்கமோ எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும். அதனால் செய்த வேலையை மகிழ்ந்து பாராட்டி நல்லது செய்யவும் அல்லது செய்த வேலை தவறென்று தண்டிக்கவும் சக்தி இருக்கிறது. இந்த சக்தியே இவனுக்கும் இவனுடைய உயர் அதிகாரிக்கும் மேலதிகாரியாக இருக்கிறது. இது நீ, உன் மேலதிகாரியிடம் இப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டால் அதை மீறி நடக்க முடியாது. அப்படி நடந்தால் இவனுடைய மேலதிகாரியின் அதிருப்தியுடன் அதற்கும் மேலான அதிகாரியின் அதிருப்தியும் ஏற்படும்.