பிள்ளையார் சதுர்த்தி

 
நம்ம ப்ரெண்ட் பிள்ளையாருக்கு நாளைக்கு பொறந்த நாளாம். கொண்டாட வேண்டாமா?
கொழுக்கட்டை, பாயசம்ன்னு அவர் பேரைச்சொல்லி நாம் சாப்டாலும் அவருக்கு ஏதாவது செய்யணுமே?
பூஜை செய்யலாம். அதுக்கான பூஜா முறை இந்த பிடிஎஃப்ல இருக்கு! தேவையான படி பயன்படுத்திக்கொள்ளவும்.
சில இலைகள், பூக்கள் பிள்ளையாருக்கு விசேஷம்.  அதை இப்பவே பாத்து முடிஞ்சால் சேகரிச்சு வெச்சுக்கலாம்.

https://drive.google.com/file/d/0B0hsZOLFx-HfYjZoM2pDNUNBeU0/view?usp=sharing

டாக்குமெண்டில் சிறு திருத்தம்.

ஸங்கல்பத்தில் கன்யா மாஸே என்பதற்கு பதிலாக ஸிம்ஹ மாஸே என திருத்திக்கொள்ளவும். கன்யா மாஸம் மத்யான வேளையில்தான் பிறக்கிறது.

​​

தவறுக்கு வருந்துகிறேன்.

புத்து மாரியம்மன்

 

புற்றைத்தேடிக்கொண்டு போனோம். பையர் அக்னிஹோத்ரம் செய்யும் போது பாலை காய்ச்சிக்கொண்டு இருக்கையில் ஏடு படிந்தயிற்றா என்று பார்த்துக்கொண்டு இருந்த குழந்தையின் தலைமுடி பாலில் பட்டுவிட்டது. விதிப்படி அது அசுத்தம் என்பதால் வேறு பாலை 'கறந்து' காய்ச்சி ஹோமம் செய்யப்பட்டது. அசுத்தமான பாலை என்ன செய்வது? மகரிஷிகள் ஏறக்குறைய எல்லா தவறுகளுக்கும் ப்ராயச்சித்தங்கள் வைத்து இருக்கிறார்கள். நாம் என்னவெல்லாம் தவறு செய்வோம் என்று அவர்களுக்கு தெரியும் போலிருக்கிறது. த்ரிகால ஞானிகள் அல்லவா?

அசுத்தமான பாலை மந்திரம் சொல்லி ஒரு புற்றில் விட வேண்டும். அதற்காகத்தான் புற்றை தேடிக்கொண்டு போனோம். இந்த புற்று கடற்கரைக்கு செல்லும் பாதையில், இருக்கிறது. நான் சிறுவனாக இருந்த போது கடற்கரைக்கு நடந்து செல்கையில் சாலை ஓரமாக இருந்த இதை பார்த்து இருக்கிறேன். அப்போது அது வெறும் புற்றுதான். பின்னால் அருகில் இருந்த அலுவலகத்தில் வேலை செய்வோர் இங்கே ஒரு கோவில் கட்டி புற்று மாரியம்மன் வந்துவிட்டாள். இப்போது தினசரி பலர் வந்து செல்கின்றனர்.

ஆன்மீகத்தில் ஈடுபாடு கொண்ட பலரே கூட இப்படி இருப்பதில் நம்பிக்கை இல்லாமல் இருக்கின்றனர். வெறும் புற்று, வெறும் கல் இதில் எங்கே இறைவனின் சாந்நித்தியம் வந்தது என்று அவர்களது எண்ணம்.

ரொம்ப சிம்பிள்! எங்கும் இருக்கும் எதிலும் நிறையும் இறைவன் இதில் இல்லாமல் போவானா?

வேதம் புற்றை ப்ரஜாபதியின் பிரதிநிதியாக சொல்கிறது.

பொதுவாகவே வட இந்தியாவில் இருப்போருக்கு தென் இந்தியர்களை விட இறை நம்பிக்கை அதிகம். அழகான சிற்பங்களையும் அருமையான அலங்காரங்களையும் பார்த்து பழகிய நம் கண்கள் நொட்டை நொள்ளை சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும். அங்கேயோ தும்பிக்கை மாதிரி கொஞ்சம் தெரிந்தாலும் கணபதி பப்பா என்று உருகிவிடுவார்கள். புரி ஜகன்நாத் கோவிலுக்குப் போனபோது அங்கே சந்நிதியில் கொஞ்சம் ஏமாற்றமே. ஆனால் அங்கே வரும் வட இந்தியர்களை பார்த்தால்..... நமக்கெல்லாம் பக்தியே கிடையாது என்று தோன்றியது.

எதிலும் இறைவனை காண்பது ஆன்மீகத்தில் உயர்ந்த நிலை. இந்த சிலையில் படத்தில் மட்டும் இறைவன் இருக்கிறான் என்று நினைப்பது கொஞ்சம் தாழ்ந்த நிலையானாலும் ஆரம்ப அடியார்களுக்கு அது நல்லதே. அந்த நம்பிக்கையை கெடுக்க வேண்டாம்.

ப்ரார்த்தனை

பூஜையின் முடிவில் ப்ரார்த்தனை செய்வது உண்டு அல்லவா? பலருக்கும் பல வேண்டுதல்கள் இருக்கும். அவற்றை வேண்டும் எனக்கேட்பதில் தவறே இல்லை. 

 இருந்தாலும் பல வருஷங்களாக என்னால் இதை செய்யவே முடியாமல் இருக்கிறது. ஓரிரு முறைகள் செய்திருப்பேன்; அவ்வளவே.

நமக்கு சரியாக வேண்டிக்கொள்ளத்தெரியாதுன்னு நம் பெரியோர்களுக்குத்தெரியும். ஆகவே அவர்களே எழுதி வைத்து விட்டார்கள். நான் பூஜை முடித்து அதன் அங்கமாக சொல்வது இதுவே.

அன்யதா சரணம் நாஸ்தி த்வமேவ சரணம் மம

தஸ்மாத் காருண்ய பா⁴வேன ரக்ஷ ரக்ஷ மஹேஶ்வர

அனாயாஸேன மரணம்ʼ வினாதை³ன்யேன ஜீவனம்ʼ

தே³ஹி மே க்ரிபயா ஶம்போ⁴ த்வயி ப⁴க்திம்ʼ அசஞ்சலாம்

என்ன பொருள்?

நான் உன்னையே சரணடைகிறேண். உன்னைத்தவிர வேறு யாரையும் இல்லை. ஆகவே மஹேஶ்வரா, கருணை கொண்டு என்னை காப்பாற்றுவாய்.

உன்னிடம் அப்படி என்ன கேட்கிறேன்? 

 

பிறந்தவர் எல்லாரும் ஏதோ ஒரு நாள் இறந்தே போக வேண்டும். அதை விட இயற்கையானது என்ன இருக்கிறது? ஆனால் எப்படி இறந்து போக வேண்டும் என்று கேட்க முடியும் இல்லையா? நோய்ப்பட்டு, இழுத்து பிடித்துக்கொண்டு, தானும் கஷ்டப்பட்டு பிறரையும் கஷ்டப்படுத்தி, சேமிப்பு எல்லாவற்றையும் கரைத்து, தலையெடுத்து வரும் குழந்தைகளின் கனவுகளை சிதைக்கும் படி அவர்களுக்கு செலவு வைத்துக்கொண்டா போக வேணும்?? வேண்டாம், வேண்டாம். இன்றைக்கு படுத்தேன். நாளை காலை எழுந்திருக்கவில்லை என்பது போல போய் சேரவேணும். ஆயாசம் இல்லாமல்.

சரி, அந்த நாள் வரும் வரை? செல்வத்தில் திளைக்க வேண்டும் என்றா கேட்கிறேன்? அது உன்னை மறக்க வைத்து விடுமே? வேண்டாம் வேண்டாம்! அப்படிப்பட்ட செல்வமே வேண்டாம். அதற்கு என்று வறுமையில் கஷ்டப்பட வைத்துவிடாதே! வறுமை இல்லை என்ற நிலையில் வைத்துவிடு போதும்! என் ஜீவனம் வறுமையில்லாமல் இருக்கட்டும்.

அத்தகைய இந்த வாழ்வு எதற்கு? உன்னிடம் சஞ்சலப்படாமல் பக்தி வைக்கத்தான்!

பலரையும் பார்க்கிறேன். இன்றைக்கும் இந்த சாமி பின்னால் ஓடுகிறார்கள். நாளை இன்னொரு சாமி இன்னும் வரப்ப்ரசாதி என்று யாரும் சொன்னால் அங்கே ஓடுகிறார்கள். கோவில் கோவிலாக சுற்றுகிறார்கள். அப்படியும் த்ருப்தி வருவதில்லை! இன்னும் சிலர் ஏதேனும் வேண்டிக்கொள்கிறார்கள். அது நடக்கவில்லை என்றால் சலிப்பு வந்து விடுகிறது. தெய்வம் இருக்கிறதா என்றே கூட சந்தேகம் வருகிறது! இப்படி எல்லாம் சலித்துக்கொண்டு இராமல் நிலையான பக்தி வேண்டும். கருணை கூர்ந்து அதையும் அருள்வாயாக!

 

உண்மையான பக்தி -5

பக்தர்: சிவ பக்தனாக இருப்பவர் உலகின் சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரங்களை செய்பவர் சிவனே என்றும், விஷ்ணு பக்தர்கள் விஷ்ணுவே என்றும் இதே போல மற்றவர்களும் சொல்கிறார்களே!

 ஸ்வாமி: மேல் பார்வைக்கு அப்படி தோன்றலாம். சிவ பக்தர்களின் எண்ண ஓட்டத்தை கவனித்தால் சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரங்களை செய்பவர் ஒருவரே என்றும் அவர் பெயர் சிவன் என்றும் பொருள்படும். சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரங்களை செய்பவர் விஷ்ணு என்றோ வேறு யாரும் என்றோ ஒத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள். அத்தகைய சக்தி வாய்ந்தவர்கள் பலர் இருப்பதாகவோ அவர்களுக்குள் சிவன் மிகச்சக்தி வாய்ந்தவர் என்றோ சொல்வதில்லை. அவன் நம்புவதும் சொல்வதுவும் சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரங்களை செய்பவர் ஒருவரே, அவர் சிவனே என்பது. அனேக ஈஸ்வரர்களை அவன் ஒப்புக்கொள்வது இல்லை. ஒரே ஒரு ஈஸ்வரர்தான்; அவர் சிவன்தான்.

 உண்மை! ஆனால் அதே போல விஷ்ணு பக்தனும் இப்படியேத்தானே விஷ்ணு பற்றி நினைக்கிறான்? அதே போலத்தானே கணேசர், ஸுப்ரமணியர், அம்பாள் முதலானவர்களுடைய பக்தர்களும் நினைக்கிறார்கள்? இவர்களில் யார் சொல்வதை ஒப்புக்கொள்வது? பரஸ்பரம் விரோதமாக இருப்பதால் எல்லாருடைய எண்ணங்களையும் ஒப்புக்கொள்ள முடியாதே! 

 எந்த பக்தரும் அனேக ஈஸ்வரர்கள் உண்டு என்று சொல்வதில்லை என்பது சரிதானே? 

ஆம்! 

எல்லாரும் ஒரே ஒரு ஈஸ்வரன் உண்டு என்று சொல்கிறார்களா இல்லையா? 

ஆம்!

 ஈஸ்வர லட்சணமாக சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரங்களை செய்பவர் என்றும் சொல்கிறார்களா இல்லையா? 

அப்படியே! 

ஆனால் அந்த ஈஸ்வரனின் பெயர் என்ன என்பதில் வித்தியாசப்படுகிறார்கள். 

ஆம். 

அவர்கள் சொல்லும் ஈஸ்வர லட்சணத்தில் தவறு இல்லை; அத்துடன் ஒரே ரூபம் என்றே சொல்கிறார்கள். ஆம். உங்கள் முன் ஒரு மணி அரிசி இருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். அரிசியின் லட்சணங்கள் எல்லாம் அதில் இருப்பதை தெரிந்து கொண்டு அது அரிசியே என்று தீர்மானிக்கிறீர்கள். அப்போது தமிழ் பேசுபவன் ஒருவன் வந்து அது அரிசி என்று சொல்லிப்போகிறான். கன்னடம் பேசுபவன் வந்து அது அக்கி என்று சொல்லிப்போகிறான். சம்ஸ்க்ருத வல்லுனர் ஒருவர் வந்து அது தண்டுலம் என்று சொல்லிப்போகிறார். இதில் உங்களுக்கு ஏதும் பிரச்சினையா? 

பெயர்கள் பொருளின் சுயரூபத்தில் சேராத வெளி அம்சம் என்று உங்களுக்கு தெரியவில்லையா? நாம ரூப பிரபஞ்சத்தில் அதற்கு ஏதும் பிரயோசனம் இருக்கலாம். அதே மாதிரி சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரங்களை செய்பவர் என்கிற லட்சணம் இருந்ததேயானால், சிவன் என்று சொன்னால் என்ன, விஷ்ணு என்றூ சொன்னால் என்ன, தேவீ என்று அழைத்தால்தான் என்ன? பெயர்கள் வித்தியாசமாக இருந்தாலும் சொல்லப்படுகிற வஸ்து ஒன்றே அல்லவா? 

கன்னடம் சம்ஸ்க்ருதம் தெரியாத தமிழன் அரிசியை அரிசி என்றும் நிச்சயம் அதற்கு அக்கி என்றோ தண்டுலம் என்றோ பெயர் கிடையாது என்றும் சொல்லுவான். அவனுக்கு பரிச்சயமான தமிழ் மொழியில் அவை இல்லை என்பதால் அவனைப் பொறுத்தவரை அது சரிதானே? அவனிடம் அப்படி ஒரு பெயர் இல்லை என்றால் அவன் அரிசி என்று ஒரு வஸ்து இல்லை என்று சொல்வதாகத்தான் நினைப்பான். 

ஆலோசித்து பொருளில் இருந்து பெயரை பிரித்துப்பார்க்க கற்றுக்கொள்ளுங்கள். இபப்டி பிரித்து பார்க்கத் தெரியாத பக்தன்தான் சண்டைக்கு வருவான். அவன் மனோ நிலைக்கு அது சரிதான். ஆனாலும் ஈஸ்வரன் எல்லா வித நாமரூபங்களையும் தாண்டினவன். மனதுக்கும் வாக்குக்கும் எட்டாத ஈஸ்வரனை குறிக்கவே பெயர்கள் சாதனங்கள் ஆகின்றன. பிரிக்க முடியாத ஈஸ்வர தத்துவத்தை பிரித்து காட்ட பயன்படுவதே ரூபம் என்று உணர்ந்திருக்கும் உத்தம பக்தனுக்கு இவன் எவ்வளவோ கீழ்தான்!

 

உண்மையான பக்தி -4

பக்தர்: பக்தி விஷயமாக இன்னொன்று கேட்க விரும்புகிறேன். கேட்கலாமா?

ஸ்வாமி: கேளுங்கள், என்ன விஷயம்?

அநேக பக்தர்கள் சிரத்தை உள்ளவராயும் சாத்வீகமாயும் இருந்தாலும் தன் உபாஸ்ய தேவதையைத் தவிர வேறு எந்த தேவைதையையாவது யாரும் தன் காது பட துதித்தால் உடனே அதை ஒரு வியவகாரமாக்கி வசவை ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள் என்பதை பார்த்து இருக்கிறேன். இப்படி பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத மனோ பாவம் உண்மை பக்தியுடன் பொருந்துமா?

பொருந்தாது என்பதில் ஐயமில்லை. இந்த மனோ பாவம் நல்ல பக்தர்களிடம் இராது. பக்தியின் உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறியாமலும், தங்களால் உபாசிக்கப்படுவதாக சொல்கிற ஈஶ்வரனின் ஸ்வரூபம் எப்படி உள்ளதென அறியாமலும் இருக்கிறவர்களிடம்தான் இந்த மனோ பாவம் காணப்படும்.

ஜகத்தை நிர்வாகம் செய்து கொண்டு ஸர்வேஸ்வரனாக இருக்கும் பர வஸ்து நாம ரூபங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது. இந்த நாம ரூபங்கள் அசேதனமான ப்ரக்ருதியை சேர்ந்தவையே. கொஞ்சமாவது ப்ரக்ருதி சம்பந்தத்தை ஏற்படுத்தாமல் ஈஶ்வரனுக்கு என்று நாம ரூபம் இருக்க முடியாது. “பாதோsஸ்ய விஶ்வா பூதானி" என்று புருஷ ஸூக்தத்தில் சொல்லி உள்ளபடி நாம ரூபமுள்ள ப்ரபஞ்சமே அவருடைய பாத மாத்திரமே (கால் பாகம்) ஆகும். ஈஶ்வர தத்துவத்தில் இதற்கு மேலாக இருக்கும் பெரிய பாகத்தை ஒரு பொழுதும் நாம் நேரடியாக அறிய முடியாது. அவரது பாதம் மட்டுமே நமக்கு தெரியக்கூடும். அந்த பாதத்தை சேவிப்பதாலேயே அவரை சேவிக்க வேண்டி இருக்கிறது.

ப்ரபஞ்சத்தில் உள்ள தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனுஷ்யர்கள், மிருகங்கள் முதலானவை அடங்கிய இதர விஷயத்தில் நாம் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்றும் நம்மை எப்படி நடத்திக்கொள்ள வேன்டுமென்றும் சாஸ்திரங்களில் சொல்லிய படி நடத்திக்கொள்வதுதான் கர்மா எனப்படுகிறது. அதுவே ஈஶ்வரனின் பாத சேவை. அந்த பாதத்தில் ஊக்கத்துடன் இடையறாத சேவை செய்துநம் பக்தியினால் ஈஶ்வரனுக்கு த்ருப்தி ஏற்பட்டு, நம்மை கை தூக்கி நிறுத்தி அவர் முகத்தை நேரில் காணும் வாய்ப்பை கொடுத்தால், அப்போது அவர் நெற்றியில் இருப்பது விபூதியா கோபி சந்தனமா என்று பார்த்துக்கொள்ளலாம்.

நாமோ ஏணிப்படியின் அடியில் இருக்கிறோம். பகவானின் பாத பிரகாசமே இன்னும் சரியாக புலப்படவில்லை. அப்படி இருக்க அவரது முகத்தின் தன்மை பற்றி ஏன் ஊகிக்கவும், வியவஹாரம் செய்யவும் வேண்டும்? நம் காலமும் சக்தியும் மட்டுமே விரயமாகும். உண்மை பக்தி உள்ளவன் இதில் நேரத்தியும் ச்கதியையும் வீணாக்க மாட்டான்.ஈஶ்வரன் எனில் உலகை உருவாக்கி, காப்பாற்றி, அழிப்பவன் என்கிற சுருக்கமான லக்ஷணம் போதும் அவனுக்கு. அவருக்கு எந்த பெயர், உருவம் கொடுத்தாலும் ஆட்சேபணை செய்ய மாட்டான். ஏனெனெனில் அவை ஈஶ்வர தத்வத்தை சேர்ந்தவை அல்ல என்றும் அந்தந்த பக்தரின் நலனை உத்தேசித்து சொல்லப்படுகிறவைதான் என்றும் அவன் அறிவான். தன்னைக்குறித்து பகவானால் ஆணையிடப்படுகிறவை அடங்கியதே வேதங்கள் என்றும், வேதங்கள், சாஸ்திரங்களில் விதிக்கப்பட்ட கர்மாக்களை ஒழுங்காக செய்து வருவதே பகவானின் அனுக்ரஹத்தை சம்பாதிக்க வழி என்றும் பகவத் ஆராதனத்தை தான் சரியாக செய்ய இது ஒன்றே வழி என்றும் அறிந்திருப்பான்.

உண்மையான பக்தி 3

பக்தர்: அப்படியானால் பஜனைக்கு என்னதான் பயன்? அத்தனையும் வீண்தானா?

ஸ்வாமி: எஜமானன் கொடுத்த வேலைகளை எல்லாம் முறைப்படி முடித்துவிட்டு, அவகாசம் இருந்தால், வேணுமானால் அவன் சமீபத்தில் போய் நிற்கட்டும். வேலை பாக்கி இருக்கும்போது அப்படி போய் நிற்கக்கூடாது. அதே போல தனக்கு ஏற்பட்ட சகல கர்மாக்களையும் செய்து முடித்தபின் அவகாசம் இருந்ததானால் ஈஸ்வரனை துதிக்கட்டும், பிரார்த்தனை செய்யட்டும். அவகாசத்தை இப்படி நல்ல வழியில் உபயோகித்துக் கொள்ளலாம். ஆகவே கர்மாக்களின் இடையில் கிடைக்கக்கூடிய அவகாசத்துக்கு ஏற்பட்டதுதான் இந்த பஜனை என்பது.

ஸ்ருதி ஸ்ம்ருதிகளால் சொல்லப் பட்ட கர்மாக்களை முடித்துதான் பஜனை என்றால் அந்தணனுக்கு பஜனை செய்ய அவகாசமே இராது என்று தோன்றுகிறது.

அப்படியல்ல. சோம்பேறிகளுக்குத்தான் அவகாசம் கிடைக்காது என்று தோன்றும். காரியம் செய்து கொண்டே இருப்பவர்களுக்கு எப்போதும் அவகாசம் கிடைக்கும்.

எப்படியும் வைதீக கர்மாக்களை முடித்துதான் பஜனை என்றால் அந்தணர் அல்லாதவர்களுக்கே அதிக நேரம் கிடைக்கும் என்று தோன்றுகிறது. அவர்களுக்கு வைதீக கர்மாக்கள் மிகவும் குறைவு. ஆகவே பஜனைக்கு அவர்களே முக்கிய அதிகாரிகள் ஆவர் என்று தோன்றுகிறது.

அது அப்படியேதான்.

இந்த விஷயத்தில் அந்தணனுக்கு மற்றவர்களுக்கு சமமான அதிகாரம் இல்லை என்பது நியாயமாகுமா?

முன் சொன்னபடி, அதிகாரமே இல்லை என்று சொல்லவில்லையே! அவகாசம் கிடைக்கும் போது வைத்துக்கொள்ளலாம் என்றே சொன்னேன். பகவானை புகழ்வதை விட அவனது கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதே முக்கியம் என்பதை மறக்க வேண்டாம். இன்னொரு விதமாகவும் யோசித்துப்பாருங்கள்.

எப்படி?

எஜமானன் எதிரிலேயே நிற்க பிரியப்படும் சேவகன் அப்படி பார்ப்பதிலேயே தன் சுகம் இருக்கிறது, வேலை செய்ய அப்புறம் போனால் இந்த சுகம் போய்விடும் என்று பயப்படுகிறான்.

அப்படியே!

ஆகையால் தான் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதை நிர்ணயிக்க தன் சுகத்தையே முக்கியமாக வைக்கிறான். எஜமானனின் திருப்தியை முக்கியமாக கருதவே இல்லை.

ஆழ்ந்து கவனித்தால் அப்படித்தான் தோன்றுகிறது.

யஜமானனின் திருப்தியை அலட்சியம் செய்தோ, கவனிக்காமலோ அதை விட தன் திருப்தியை முன் வைத்த இவனை எப்படி பக்தி கொண்டவனாக கருத முடியும்?

முடியாதுதான்.

அதே போல பக்தன் என்று சொல்லிக்கொண்டு, பகவானின் கட்டளைகளை மதிக்காமல் உதாசீனம் செய்துவிட்டு மனம்கவர் இசையுடன் அவருடைய குணாதிசயங்களை பாடி வருகிறேன் என்றால், அவனை எப்படி பக்தன் என்று சொல்வது?

சொல்ல இயலாதுதான்.

மேலும், அவன் பகவானை தனக்கு சுகானுபவத்துக்கு ஏற்படுத்திய ஒரு அழகிய போகப்பொருளாக நினைக்கிறான் அல்லவா? சர்வமும் அறிந்தவனை, சர்வமும் இயன்றவனை தனக்கு ஒரு விளையாட்டுப்பொருளாக இறக்கி மதித்துவிட்டால் இதை விட என்ன அபசாரம் வேண்டும்?

ஈஸ்வரனை போக்ய வஸ்துவாக அனுபவிக்க நினைப்பது பெரும் அபசாரமாகும். அப்படி நினைப்பவன் ஒரு நாளும் பக்தனாகவே மாட்டான். அவருடைய கட்டளைகளை அப்படியே நிறைவேற்றுவதே உண்மையான பக்தி. காரியத்தில் அவருடைய கட்டளைகளுக்கு கீழ்படியாமல் இருந்து கொண்டு வாயால் நான் பக்தன் என்று சொல்வது மஹா பாபமாகும். லஞ்சம் வாங்கின பணத்தை மடியில் வைத்துக்கொண்டே நான் லஞ்சம் வாங்கவில்லை என்று வியவகாரியம் செய்பவன் போலத்தான் இதுவும். வாக்கு, மனது, காரியம் மூன்றிலும் ஒருமைப்பாடு இருக்க வேண்டும்.

--

உண்மையான பக்தி - 2

 

ஸ்வாமி: உண்மையில் கர்மாதான் பக்தியாகும் என்றும், கர்மாவுக்கு விரோதமாகவாவது அல்லது கர்மாவை விட்டாவது செய்யும் பஜனை பக்தியே ஆகாது என்றும் நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

அடியார்: அதெப்படி?

பகவத் கீதையில் (18 – 46) “தனக்குரிய கர்மத்தால் பூஜை செய்யும் மனிதன் ஈடேறுகிறான்" என்று சந்தேகத்துக்கே இடமின்றி பகவானே சொல்கிறார்.

यतः प्रवृत्तिर्भूतानां येन सर्वमिदं ततम् ।
स्वकर्मणा तमभ्यर्च्य सिद्धिं विन्दति मानवः ॥१८- ४६॥
யத: ப்ரவ்ருத்திர்பூ⁴தாநாம் யேந ஸர்வமித³ம் ததம் |
ஸ்வகர்மணா தமப்⁴யர்ச்ய ஸித்³தி⁴ம் விந்த³தி மாநவ: || 18- 46||


யத: பூ⁴தாநாம் ப்ரவ்ருத்தி = எதிலிருந்து உயிர்கள் உண்டாயினவோ
யேந இத³ம் ஸர்வம் ததம் = எதனால் அனைத்தும் வியாபிக்கப் பட்டிருக்கிறதோ
தம் = அந்த பரமாத்மாவை
ஸ்வகர்மணா அப்⁴யர்ச்ய = தனக்குரிய கர்மத்தால் பூஜை செய்யும்
மாநவ: விந்த³தி = மனிதன் ஈடேறுகிறான்
உயிர்களுக்கெலாம் பிறப்பிடமாய், இவ்வையக மனைத்திலும் நிறைந்திருக்கும் கடவுளைத் தனக்குரிய கர்மத்தால் பூஜை செய்யும் மனிதன் ஈடேறுகிறான்.

இங்கே அவரவர்களுக்கு ஏற்பட்ட கர்மாவை அனுஷ்டிப்பதே தன்னை ஆராதனம் செய்யும் வழி என்ற தத்துவத்தை விளக்கி இருக்கிறார்.

பகவானிடம் பக்தியை காட்ட இந்த கர்மா அனுஷ்டிப்பதுதான் ஒரே வழியா?

யாருக்கெல்லாம் கர்மா விதித்து இருக்கிறதோ அவர்களுக்கு எல்லாம் இது மட்டுமே வழி.

ஈஸ்வரனை ப்ரார்தித்துக்கொண்டு, த்யானம் செய்வதிலேயே காலம் கழிக்கிற பக்தன் வெளிப்படும் கர்மாக்களை செய்வதில் வேகம் இருக்கிற பக்தனைவிட மேலானவன் இல்லை என்று வைத்துக்கொண்டாலும், அவனுக்கு சமமாக இருக்க வேண்டுமே?

தார தம்யம் சொல்வதற்கே இடமில்லை. ஒருவனுக்கு கர்மா கட்டாயமாக விதிக்கப்பட்டு இருக்கும்போது, அதை உதாசீனம் செய்துவிட்டு, மானசீகமாக பிரார்த்தனையோ த்யானமோ செய்கிறேன் என்றால் அவன் பக்தனாகவே ஆகமாட்டான்.

ஏன் அப்படி?

சாமான்யமாக ஒரு யஜமானனையும் அவரிடம் வேலை செய்கிற சேவகர்களையும் கவனிப்போம். ஒரு சேவகன் அவரெதிரில் நின்று கொண்டு அவரை புகழ்ந்து கொண்டே இருக்கிறான் என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். ஒரு வேளை அந்த எஜமானன் சேவகனைப்பார்த்து அடுத்த அறையில் இருக்கும் ஒரு பொருளை கொண்டு வரச் சொல்கிறார். அதற்கு அந்த சேவகன் "எஜமானரே, ஒரு வினாடிகூட உங்கள் எதிரில் இல்லாமல் இருக்க என்னால் முடியாது. பெருமை பொருந்திய, வசீகரமாக இருக்கும் உங்கள் முகத்தை பார்த்துக்கொண்டே இருக்கும் பாக்கியத்தை ஒரு நிமிடமும் இழக்க சம்மதியேன். எப்போதும் உங்கள் எதிரேயே இருந்து கொண்டு உங்கள் நற்குணங்களை பாடி தங்களை துதித்துக்கொண்டே இருக்க விரும்புகிறேன்!” என்கிறான்.

இன்னொரு வேலைக்காரன் இருக்கிறான். அவன் எஜமானன் எதிரில் வருவது கூட கிடையாது. அவன் எஜமானன் நேரிடையாகவோ அல்லது வேறு நபர்கள் மூலமாகவோ தனக்கு இடப்பட்ட எல்லா வேலைகளையும் குறைவின்றி நேர்த்தியாக செய்து வருகிறான். எஜமானன் எங்கு பார்த்தாலும் அவன் பூர்ண மனதுடன், திருப்தியான முறையில் செய்து முடித்த வேலையையே காண்பானே ஒழிய அவன் வெட்டியாக நிற்பதை காண மாட்டான்.

இப்போது சொல்லுங்கள், இந்த இரண்டு பேரில் யார் அதிக எஜமான விஸ்வாசம் உள்ளவன். யாரிடத்தில் எஜமானனுக்கு அதிக திருப்தி இருக்கும்?

பின்னால் சொன்னவனிடத்தில்தான்.

ஒரு பையன் அப்பா மடியிலேயே உட்கார்ந்து கொண்டு இருக்கிறான்; அவனை என்ன சின்ன காரியம் செய்யச்சொன்னலும் செய்வதில்லை. இன்னொருவன் தகப்பனார் சொன்னால் வேலைகளை செய்ய உடனே வெளியே ஓடவும் செய்கிறான். யாரிடம் தகப்பனுக்கு அதிக ப்ரீதி ஏற்படும்?

சொல்கிறபடி கேட்கும் பின்னவனிடத்தில்தான்.

யஜமானன் அல்லது தகப்பன் முன்னிலையை விட்டு அகலமாட்டேன் என்னும் வேலைக்காரனிடமோ அல்லது பையனிடமோ கொஞ்சமாவது பக்தி இருக்கிறது என்று சொல்ல முடியுமா? அவர்கள்தான் எது சொன்னாலும் கேட்கத்தயார் இல்லையே?

சொன்னபடி கேட்காமல் இருப்பதற்கும் பக்திக்கும் வெகு தூரம்தான்.

அப்படியேத்தான். பக்திக்கு முதல் அடையாளமே சொன்னபடி கேட்பதுதான். ஏன் எதற்கு என்றேல்லாம் கேட்காமல், பிரியத்துடன் செய்ய வேண்டும். வாதாடிக்கொண்டோ, முண முணத்துக்கொண்டு கடனுக்கே என்று செய்வது பக்தியாகாது.

உண்மைதான்.

ஸ்ருதியும் ஸ்ம்ருதியும் என் கட்டளைகள் என்று பகவான் சொல்கிறார். இந்த கட்டளைகளை மீறிக்கொண்டோ அல்லது இந்த மீறுதலையே அடிப்படையாக கொண்டோ நடந்து வந்தால் அந்த சமயம் அவனிடம் பக்தி என்பது இருக்குமா? அப்படி யாரும் சொல்ல முடியுமா?

கர்மாவுக்கு பதிலாக பஜனை பயன்படாது என்று இப்போது தெரிந்துகொண்டேன்.

ஒரு நாளும் பதிலாகாது

அப்படியானால் பஜனைக்கு என்னதான் பயன்? அத்தனையும் வீண்தானா?

உண்மையான பக்தி

1.பஜனையும் பக்தியும்

ஒரு நாள் மாலைபொழுதில் மஹாஸ்வாமிகள் முன் பொதுவாக நடந்து கொண்டு இருந்த பேச்சுவார்த்தையின் இடையில் இசையுடன் பத்ததியாக நடந்து வரும் பஜனை விஷயமாக பேச்சு எழுந்தது. அப்போது அங்கிருந்த ஒரு பக்தர் தன் கருத்தை வெளியிட்டார்.

பக்தர்: கண்டபடி அலையும் நம் மனதுக்கு இது மாதிரியான பஜனைகள் செய்வது சாந்தியையும் உத்சாஹத்தையும் கொடுக்கிறது. இப்போழுது ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் நகரத்திலும் பஜனை கோஷ்டிகள் அதிகமாவதைப்பார்த்து திருப்தியாக இருக்கிறது.

ஸ்வாமிகள்: எனக்கும் மிகவும் திருப்திதான். ஆனால் இதன் மூலம் நம் வைதிக கர்ம அனுஷ்டானம் குறைந்து கொண்டு வருகிறதாமே? அதெப்படி நடக்கலாம்?

சாமான்ய ஜனங்களுக்கு வைதீக கர்மங்களில் நம்பிக்கை குறைந்திருப்பதை முக்கிய காரணமாக கொண்டுதான் ஈஸ்வரனை திருப்தி செய்ய பஜனையை கையாளுகிறார்கள்.

பஜனையில் ஈடுபடுகிறவர்களில் சிலர் ஸந்த்யாவந்தனம் போன்ற நித்ய கர்மாக்களைக்கூட கவனிப்பதில்லை எனத்தெரிகிறது.

பஜனை செய்து கொண்டு இருக்கும்போது ஸந்த்யாவந்தன காலம் வந்தால் பஜனையை நிறுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை என்றும் ஸந்த்யாவந்தனத்தையே விட்டுவிடலாம் என்றும் சொல்கிறார்கள். பஜனையே மேலான வழிபாடாக இருப்பதால் இன்னொரு கர்மாவான ஸந்த்யாவந்தனம் தேவையில்லை என்பது அவர்களது கருத்தாக இருக்கிறது.

பொது நியாயத்தில் பெரியதில் சின்னது அடங்கும் என்பது உண்மையே. ஆனால் பகவானை திருப்தி செய்வதில் கர்மாவை விட பஜனைக்கு சக்தி அதிகம் என்று எப்படித்தெரியும்?

நேரடியாக பகவானை ப்ரார்த்திப்பது பஜனை. கர்மா என்றால் வைதீக கிரியைகள் மூலமாகத்தானே ப்ரார்திப்பதாகும்?

பகவானை நாம் யாரும் நேரில் பார்த்தில்லையே?

இல்லை!

சரி, அப்படியானால் அவரிடம் நேரில் கேட்டு தெரிந்து கொள்ள முடியாது; சாத்தியம் இல்லை. அவராகவே வந்து சொல்லவும் இல்லை. ஆகவே அவருக்கு எது பிடிக்கும் என்று தெரிந்து கொள்ள வழி இல்லையே?

இருந்தாலும் பகவானின் கட்டளைகளை உள்ளடக்கிய வேதங்கள் மூலமாக தெரிந்து கொள்ளலாம் அல்லவா?

அத்துடன் ஸ்ம்ருதிகளையும் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள். இன்னும் முக்கியமாக பகவத் கீதையையும் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள். ஈஸ்வரனோடு சாக்ஷாத் நேரடியாகவும், மானஸீகமாகவும் சம்பந்தம் வைத்துக்கொள்ளும் பாக்கியம் பெற்றவர்கள் ஏற்படுத்தியவை அல்லவா ஸ்ம்ருதிகள் என்பது?

ஆம்.

அவை என்ன சொல்லுகின்றன?

அதில் பக்தியைப்பற்றி குறைவாக சொல்லி இராது.

உண்மைதான். ஆனால் பக்தி என்றால் என்ன என்ற கேள்விக்கு என்ன பதில்? நான் சொல்கிற கர்மாவா அல்லது நீங்கள் சொல்லும் பஜனையா?

கர்மா எப்படி பக்தியாகும்?

உண்மையில் கர்மாதான் பக்தியாகும் என்றும், கர்மாவுக்கு விரோதமாகவாவது அல்லது கர்மாவை விட்டாவது செய்யும் பஜனை பக்தியே ஆகாது என்றும் நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

அதெப்படி?

தினசரி பூஜை -11

 

தினசரி பூஜைக்கு இப்படி விரிவான சங்கல்பம் செய்வது கட்டாயம் இல்லயானாலும் செய்வது நல்லது. ஒன்று அது சுலபமாகும். இரண்டாவது இந்த பஞ்சாங்க தேவதைகள் அவர்களை நினைவு கூறுவதால் மகிழ்ச்சி அடைந்து அனுக்ரஹிப்பர். போனஸ்!

தினசரி பூஜைக்கு சங்கல்பத்தில் இதற்குப் பிறகு

“ஸ்ரீ பரமேஸ்வர ப்ரீத்யர்த்தம் யாவத் சக்தி த்யான ஆவாஹனாதி பூஜாம் கரிஷ்யே" என்று சொல்லிவிடலாம். 'ஈஸ்வர' என்கிற சப்தம் இறைவன் என்றுதான் பொதுப்படையாக குறிப்பிடுகிறதே ஒழிய சிவனை இல்லை. அதனால் இப்படி யாரும் சங்கல்பம் செய்யலாம். சில வைணவர்கள் நாராயண ப்ரீத்யர்த்தம் என்பதுண்டு. அதுவும் தவறில்லை. குறிப்பாக பூஜை யாருக்கு செய்கிறோமோ அந்த தேவதையின் பெயரைச்சொல்லியே கூட சங்கல்பம் செய்யலாம்.

விசேஷ பூஜைகள் செய்யும் நாட்களில்தான் 'வீர்ய விஜய ஆயுராரோக்கிய...' என்று விஸ்தாரமாக சங்கல்பம் போகும். சந்தோஷமடையும் இறைவன் தானே நமக்கு வேண்டியதை அருளுவான் இல்லையா? ஆகவே ... ப்ரீத்யர்த்தம் என்று சொல்வதே கூட போதுமானது.

சரி. சங்கல்பம் சொல்லி முடித்து மங்களாக்ஷதையை கீழே தட்டில் போட்டுவிட்டு. நீரை தொட்டுக்கொள்ளலாம்.

பூஜை செய்யும் இடத்தை ஈரத்துணியாலோ நீர் விட்டோ சுத்தம் செய்ய வேண்டும். அவ்விடத்தில் இரட்டை இழை கோலம் போட வேண்டும். சிம்பிள் சதுரம் வட்டம் போதுமானது. ஒற்றை இழையில் கோலம் போடுவதில்லை.

மேலே செய்யப்போவதை பட்டியல் இடலாம். தயாரிப்புகளுக்கு உதவியாக இருக்கும்.

கலச பூஜை, ஆசன பூஜை, ஶங்க பூஜை, கண்ட பூஜை, ஆத்ம பூஜை, ப்ரதான பூஜை, உத்தேச த்யாகம், (நந்தி பூஜை.)

தயாரிப்புகள்: பஞ்ச பாத்திரம் - உத்தரணி; அதில் மடியாக நீர்; மங்களாக்ஷதை, சந்தனம் இப்போது அரைத்தது; பூக்கள்; ஊதுவத்தி அல்லது தூபக்காலில் தசாங்கம்; நெய் தீபம், நிவேதனம்,வெற்றிலை -பாக்கு, கற்பூரம், கற்பூர ஆரத்தி எடுக்கும் கரண்டி, ஸ்வர்ண புஷ்பம்;

பஞ்ச பாத்திரம் தாமிரத்தில் -அதாங்க காப்பர்!- இருக்கலாம். வெண்கலமும் சரி. வெள்ளியில் இருந்தால் சுத்தம் செய்வது எளிது என்பது தவிர வேறு விசேஷமில்லை. தங்கத்தில் வைத்துக்கொள்வது அவரவர் சௌகரியம்! இதெல்லாம் முன் கூட்டியே இருக்கிறதா என்று சோதிப்பது நல்லது. இல்லாவிட்டால் "அடியே! .... எங்கே?" ன்னு கேட்க, "அதான் அங்கேயே வெச்சிருக்கே, கண்ணு தெரியலே?" ன்னு கடிஞ்சுக்கிற பிரச்சினை எல்லாம் வராம இருக்கும். நிம்மதியா பூஜைக்கு உட்கார்ந்தவருக்கு கோபம் வரா மாதிரி நிலை வரக்கூடாது!

 

மடியாக நீர் கிடைப்பது அறிதாகி வருகிறது. ப்ரெபரன்ஸ் என்னன்னு தெரிஞ்சுக்கலாம். அப்புறம் அதில் எது கிடைக்கும் என்ற யதார்த்த நிலையை ஒட்டி பயன்படுத்தலாம்.

ஆறு, நதம், ஓடை, வாய்க்கால், ஏரி, குளம், கிணறு.

அறிவியல் படியே 200 மீட்டர் நீர் ஓடிவிட்டால் இயற்கையாக ஆக்ஸிடேஷனில் நீர் சுத்தமாகிவிடுகிறது. ஆகவே இதுவே மிகச்சிறப்பானது. ஆற்று நீர் கிடைக்காத பக்ஷத்தில் பட்டியலை பார்த்து கிடைக்கும் நீரை சேகரம் செய்து கொள்க. இது எல்லாமே இல்லை, ஓவர்ஹெட் டாங்க் தண்ணிதான் கிடைக்கும் என்பவர்கள்... ம்ம்ம் என்ன பண்ணுவது? குறைந்த பக்ஷம் அப்படி தண்ணீர் மோட்டார் மூலம் ஏற்றும்போது தனி லைனில் ப்ரெஷாக தண்ணீர் பிடிக்க முடியுமா பாருங்கள். 

 மேல்நிலை தொட்டி அடிக்கடி சுத்தம் செய்யாவிட்டால் என்ன நடக்கும்? பழைய தண்ணீரையேத்தான் திருப்பி திருப்பி பயன்படுத்துகிறோம்! நீர் பழையதானால் அதில் பாக்டீரியா வளரும். நீர் மட்டம் குறையும் போது நீரை மீண்டும் ஏற்றும்போது அது டைல்யூட் ஆகும். அவ்வளவே. இருக்கும் பாக்டீரியா இன்னும் வளரும். தொட்டியை காலி செய்து காய விடும் வரையோ க்ளோரின் சேர்த்தாலோதான் இது பாக்டீரியா இல்லாமல் போகும். கிணறு மட்டும் என்ன வாழுதுன்னா...... அதன் பரப்பளவு அதிகம். கிணற்றின் மேல் மட்ட நீர் காற்றுக்கு எக்ஸ்போஸ் ஆகி சுத்தமாகும். இதைத்தான் நாம் எடுக்கிறோம். தொட்டி தண்ணீரோ கீழே இருப்பதுதான் குழாயில் வருகிறது!

அக்ஷதை, சந்தனம் குறித்து பார்த்துவிட்டோம். பூக்கள் முடிந்த வரை அப்போது பறித்ததாக இருக்க வேண்டும். வாசனையுள்ள பூக்களே அர்ச்சனை செய்ய ஏற்றவை. 

 

சமீபத்தில் ஒரு பெரியவருடன் வாக்கிங் போனேன். அவர் நடை பயிற்சியுடன் பூக்களை பறிப்பதையும் செய்கிறார்! வழியில் பல விஷயங்களை சொல்லிக்கொண்டு போனார்.....

கங்கா ஸ்தோத்ரம் -7 -நிறைவு

(13)

येषां हृदये गङ्गा-भक्तिस् तेषां भवति सदा सुख-मुक्तिः ।

मधुर-मनोहर-पज्झटिकाभिः परमानन्द-कलित-ललिताभिः ॥

யேஷாம்ʼ ஹ்ருʼத³யே க³ங்கா³ ப⁴க்திஸ்

தேஷாம்ʼ ப⁴வதி ஸதா³ ஸுக²-முக்தி:

மது⁴ர-மநோஹர-பஜ்ஜ²டிகாபி⁴:

பரமானந்த³-கலித-லலிதாபி⁴:

பரமானந்தத்தினால் உருவாகி அழகும் குழைவும் இனிமையும் நிறைந்து மனதைக் கவரும் பஜ்ஜடிகா என்ற செய்யுள்வகையில் செய்யப்பட்ட இந்த செய்யுள்களால் யாரது ஹ்ருதயத்தில் கங்கா பக்தி ஏற்படுகிறதோ, அவர்களுக்கு எப்பொழுதும் எளிதில் முக்தி கிடைக்கும்.

yeṣāṁ hṛdaye gaṅgā bhaktis teṣāṁ bhavati sadā sukha-muktiḥ

madhura-manohara-pajjhaṭikābhiḥ paramānanda-kalita-lalitābhiḥ

(14)

गङ्गास्तोत्रम् इदं भवसारं वाञ्छितफलदं विमलं सारम् ।

शङ्कर-सेवक-शङ्कर-रचितं पठति च विनयीदम् इति समाप्तम् ॥

க³ங்கா³-ஸ்தோத்ரம் இத³ம்ʼ ப⁴வ-ஸாரம்ʼ

வாஞ்சி²தப²லத³ம்ʼ விமலம்ʼ ஸாரம்

ஶங்கர-ஸேவக-ஶங்கர-ரசிதம்ʼ

பட²தி ச விநயீத³ம் இதி ஸமாப்தம்

ஶிவனின் சேவகரானஶங்கரர் இயற்றிய இந்த கங்கா ஸ்தோத்ரமானது உலகிலெல்லாம் ஸாரமானது, அர்த்த புஷ்டி உடையது, வேண்டிய பலனை அளிக்கவல்லது, குற்றமற்றது. இதனை வினயமுள்ளவரே படிப்பர் (படித்து பயனுறுவர்). இவ்வாறு இது முற்றும்.

gaṅgā-stotram idaṁ bhava-sāraṁ

vāñchitaphaladam vimalaṁ sāram

śaṅkara-sevaka-śaṅkara-racitaṁ

paṭhati ca vinayīdam iti samāptam

குறிப்பு:  இதை எழுதியது ஆதி ஶ்ரீ பகவத்பாதர் என்னும் சங்கரரா என்பது சர்ச்சைக்குரியது என அறிகிறோம். இருப்பினும் படித்து ரசிக்கலாம். மேலும்கேட்டு ரசிக்க

பாடல் தரவிறக்கத்துக்கு : 

http://archive.org/download/

ChinmayanandaAshramSwamiBrahmanandaStotramala-Part2/1-07GangaStotram.mp3.

கங்கா ஸ்தோத்ரம் -6

(11)

वरम् इह नीरे कमठो मीनः किं वा तीरे शरटः क्षीणः ।

अथवा श्वपचो मलिनो दीनः तव न हि दूरे नृपतिः कुलीनः ॥

வரம் இஹ நீரே கமடோ² மீந:

கிம்ʼ வா தீரே ஶரட: க்ஷீண:

அத²வா ஶ்வபசோ மலிநோ தீ³ந:

தவ ந ஹி தூ³ரே ந்ருʼபதி: குலீந:

(தேவீ!) உன் நீரில் ஆமையாகவோ, மீனாகவோ அல்லது உன் கரையில் ஒரு மெலிந்த பச்சோந்தியாகவோ ஒரு தீனமான அழுக்கடைந்த சண்டாளனாகவோ வசிப்பது உன்னை விட்டு தூரத்தில் பெருங்குடியில் உதித்த அரசனாக இருப்பதைவிடச் சிறந்தது.

varam iha nīre kamaṭho mīnaḥ kiṁ vā tīre śaraṭaḥ kṣīṇaḥ

athavā śvapaco malino dīnaḥ tava na hi dūre nṛpatiḥ kulīnaḥ

(12)

भो भुवनेश्वरि पुण्ये धन्ये देवि द्रवमयि मुनि-वर-कन्ये ।

गङ्गा-स्तवम् इमम् अमलं नित्यं पठति नरो यः स जयति सत्यम् ॥

போ⁴ பு⁴வனேஶ்வரி புண்யே த⁴ந்யே

தே³வி த்³ரவமயி முநி-வர-கந்யே

க³ங்கா³-ஸ்தவம் இமம் அமலம்ʼ நித்யம்ʼ

பட²தி நரோ ய: ஸ ஜயதி ஸத்யம்

ஓ உலகுக்கெல்லாம் தலைவியே! புண்ணியமானவளே, பாக்கியம் நிறைந்தவளே! உருகிய தன்மை படைத்த தேவி! சிறந்த (ஜஹ்நு) முனிவரின் புதல்வியே! பவித்திரமான இந்த (உனது) கங்கா ஸ்தோத்திரத்தை தினமும் படிப்பவர்கள் நிச்சயம் எல்லாவற்றிலும் வெற்றி பெறுவர்!

bho bhuvaneśvari puṇye dhanye devi dravamayi muni-vara-kanye

gaṅgā-stavam imam amalaṁ nityaṁ paṭhati naro yaḥ sa jayati satyam

கங்கா ஸ்தோத்ரம் - 5

 (9)

रोगं शोकं तापं पापं हर मे भगवति कुमति-कलापम् ।

त्रिभुवन-सारे वसुधा-हारे त्वम् असि गतिर् मम खलु संसारे ॥

ரோக³ம்ʼ ஶோகம்ʼ தாபம்ʼ பாபம்ʼ

ஹர மே ப⁴க³வதி குமதி-கலாபம்

த்ரிபு⁴வன-ஸாரே வஸுதா⁴ஹாரே

த்வம் அஸி க³திர் மம க²லு ஸம்ʼஸாரே

பகவதீ! என் நோய்கள், சோகங்கள், கஷ்டங்கள், பாபங்கள், தவறான சிந்தனைகள் ஆகியவற்றை நீக்குவாயாக! மூவுலகங்களில் சிறப்புமிக்கவள் நீ! பூமியின் மேல் மாலை போல (வளைந்து அழகாக) விளங்குபவள். இந்த சம்சாரத்தில் எனக்கு நீயே கதி!

rogaṁ śokaṁ tāpaṁ pāpaṁ hara me bhagavati kumati-kalāpam

tribhuvana-sāre vasudhāhāre tvam asi gatir mama khalu saṁsāre

(10)

अलकानन्दे परमानन्दे कुरु करुणामयि कातर-वन्द्ये ।

तव तट-निकटे यस्य निवासः खलु वैकुण्ठे तस्य निवासः ॥

அலகானந்தே³ பரமானந்தே³

குரு கருணாமயி காதர-வந்த்³யே

தவ தட-நிகடே யஸ்ய நிவாஸ:

க²லு வைகுண்டே² தஸ்ய நிவாஸ:

அலகானந்தா என்ற பெயருடன் இமயத்தில் உத்பவிப்பவளே! ஆபத்தில் தவிப்பவர்களால் வணக்கப்படுபவளே! கருணைமிக்கவளே! (அவர்களை) பரமானந்தத்தில் சேர்ப்பிப்பாய்! உன் கரையின் அருகே வசிப்பவர்கள் (பிறகு) வைகுண்டத்தில் வாசத்தை அடைவார்கள்.

alakānande paramānande kuru karuṇāmayi kātara-vandye

tava taṭa-nikaṭe yasya nivāsaḥ khalu vaikuṇṭhe tasya nivāsaḥ

கங்கா ஸ்தோத்ரம் - 4

(7)

तव चेन् मातः स्रोतः-स्नातः पुनर् अपि जठरे सोऽपि न जातः ।

नरक-निवारिणि जाह्नवि गङ्गे कलुष-विनाशिनि महिमोत्तुङ्गे ॥

தவ சேந் மாத: ஸ்ரோத: -ஸ்நாத:

புநர் அபி ஜட²ரே ஸோ'பி ந ஜாத:

நரக-நிவாரிணி ஜாஹ்நவி க³ங்கே³

கலுஷ-விநாஶிநி மஹிமோத்துங்கே³

அன்னையே! உன் நீரில் முழுகி எழுபவர்கள் மீண்டும் (தாயின்) வயிற்றில் பிறப்பதில்லை; உன் பக்தர்களின் பாபங்களை அழித்து அவர்களை நரகத்தில் இருந்து காக்கிறாய்! பெருமதிப்பு வாய்ந்தவள் நீ!

tava cen mātaḥ srotaḥ-snātaḥ punar api jaṭhare so’pi na jātaḥ

naraka-nivāriṇi jāhnavi gaṅge kaluṣa-vināśini mahimottuṅge


(8)
पुनर् असद्-अङ्गे पुण्य-तरङ्गे जय जय जाह्नवि करुणापाङ्गे ।
इन्द्र-मुकुट-मणि-राजित-चरणे सुखदे शुभदे भृत्य-शरण्ये ॥

புநர் அஸத்³-அங்கே³ புண்ய-தரங்கே³
ஜய ஜய ஜாஹ்நவி கருணாபாங்கே³
இந்த்³ர-முகுட-மணி-ராஜித-சரணே
ஸுக²தே³ ஶுப⁴தே³ ப்⁴ருʼத்ய-ஶரண்யே

ஜாஹ்நவி! உன் அலைகள் பவித்திரமானவை. உன் காலடியில் இந்திரனின் மகுடத்து மணிகள் ஒளிர்கின்றன (அதாவது இந்திரனும் உன்னை வணங்குகிறான்)! உன்னிடம் சரணமடைந்தவர்களை சுக மங்களங்களுடன் வைத்திருக்கிறாய்!

punar asad-aṅge puṇya-taraṅge jaya jaya jāhnavi karuṇāpāṅge
indra-mukuṭa-maṇi-rājita-caraṇe sukhade śubhade bhṛtya-śaraṇye

கங்கா ஸ்தோத்ரம் -3

(5)

पतितोद्धारिणि जाह्नवि गङ्गे खण्डित-गिरि-वर-मण्डित-भङ्गे ।

भीष्म-जननि हे मुनि-वर-कन्ये पतित-निवारिणि त्रिभुवन-धन्ये ॥

பதிதோத்³தா⁴ரிணி ஜாஹ்நவி க³ங்கே³

க²ண்டி³த-கி³ரி-வர-மண்டி³த-ப⁴ங்கே³

பீ⁴ஷ்ம ஜநநி ஹே முநி-வர-கந்யே

பதித-நிவாரிணி த்ரிபு⁴வந-த⁴ந்யே

ஜஹ்னு முனிவரின் மகளே! பாதை தவறியவர்களை உயர்த்தி விடுபவளே! நீ எந்த பெரும் (இமய) மலையைப் பிளந்து கொண்டு வருகிறாயோ அதனால் (அதன் சிகரங்கள் உன்னிடம் பிரதிபலிப்பதனால்) உன் பிரவாஹம் அழகுபடுத்தப்படுகிறது. பீஷ்மனின் தாயே! மூவுலகையும் உய்வுறச்செய்பவளே!

patitoddhāriṇi jāhnavi gaṅge khaṇḍita-giri-vara-maṇḍita-bhaṅge

bhīṣma janani he muni-vara-kanye patita-nivāriṇi tribhuvana-dhanye


(6)

कल्प-लताम् इव फलदाम् लोके प्रणमति यस् त्वां न पतति शोके ।
पारावार-विहारिणि गङ्गे विमुख-युवति-कृत-तरलापाङ्गे ॥

கல்ப-லதாம் இவ ப²லதா³ம்' லோகே
ப்ரணமதி யஸ் த்வாம்ʼ ந பததி ஶோகே
பாராவார-விஹாரிணி க³ங்கே³
விமுக²-யுவதி-க்ருʼத-தரலாபாங்கே³

தாயே! கல்பவ்ருக்ஷத்தைப் போல் உன் பக்தர்களின் ஆசைகளை நிறைவேற்றி வைக்கிறாய்! அத்தகைய உன்னைத் தொழுபவர்கள் (எதற்கும்) வருத்தப்படுவதில்லை.  புருஷனை அடையத்துடிக்கும் வனிதை போல் நீ கடலை அடையத்துடிக்கிறாய்!

kalpa-latām iva phaladām loke praṇamati yas tvāṁ na patati śoke
pārāvāra-vihāriṇi gaṅge vimukha-yuvati-kṛta-taralāpāṅge