Pages

Wednesday, April 14, 2010

விக்ருதி



விக்ருதி வருஷம்.

எல்லோருக்கும் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்!

இன்று முதல் விக்ருதி வருஷம் ஆரம்பிக்கிறது. விக்ருதி என்பதற்கு மாற்றி செய்த என்பது பொருள் கொள்ளலாம்.

இப்போதெல்லாம் 'மாத்தி யோசி' என்று பிரபலமாகி வருகிறது இல்லையா?
நாமும் இந்த வருஷம் செய்யக்கூடியதை மாத்தி யோசிச்சு பார்க்கலாமா?

அதுக்கு முன்னே ஒரு சின்ன கதையை பார்க்கலாம். எல்லாருக்கும் தெரிந்தே இருக்கும். ஒரு பௌத்த மடாலயத்தில் சில சிறுவர்கள் இருந்தனர். குழந்தை  துறவிகள் ன்னு வைத்துக்கொள்ளலாம். ஒருவன் ஒரு முறை ப்ரார்த்தனை நேரத்தில் ஏதோ தின்று கொண்டு இருந்தான். அவனுடைய நண்பனுக்கு ஒரே அதிர்ச்சி. "ஏண்டா இப்படி செய்யலாமா?” என்று கேட்க, அவனும் "ஓ! செய்யலாமே!” என்று பதில் சொல்கிறான். ஆச்சரியப்பட்டுப்போன நண்பன் தலைமை குருவிடம் போய் "புத்தரை த்யானம் செய்யும் போது எதையும் சாப்பிடலாமா?” என்று கேட்டான். குரு கூடவே கூடாது என்றார். நண்பன் திரும்பி வந்து "பார்த்தாயா? நீ செய்தது தப்பு. குருவே சொல்லிவிட்டார்" என்றான். அவனோ "உனக்கு கேள்வி கேட்கத்தெரியவில்லை. இப்போது பார்!” என்று சொல்லிவிட்டு குருவிடம் போய் வணங்கிவிட்டு, “குருவே சாப்பிடும்போது புத்தரை த்யானிக்கலாமா?” என்று கேட்டான். "ஓ! த்யானிக்கலாமே! அது ரொம்ப நல்லது" என்றார் குரு!
மேலோட்டமா சிரிப்பா இருந்தாலும் அதிலே விஷயம் இருக்கு. இரண்டுமே ஒண்ணான்னு கொஞ்சம் ஊன்றி கவனிக்கணும்.

சாதாரணமாக நாம் லௌகீக வாழ்க்கை வாழ்கிறோம். உலகத்தில் இருக்கிற பல
ஈர்ப்புகளால அலைக்கழிந்து அல்லாடுகிறோம். நடுவில் ஏதோ கொஞ்ச நேரம்
இறைவனுடன் தொடர்பு வைக்கப்பார்க்கிறோம். பூஜையோ ஜபமோ ஏதோ செய்கிறோம்.
சத்சங்கத்தை தேடுகிறோம். இதில் இருக்கும் வரை எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது.

சமீபத்தில் திருப்பூரில் ஒரு நல்ல அனுபவம் கிடத்தது. நண்பர் ஒருவர்
வீட்டுக்கு போய் இருந்தேன். அன்று மாலை காஞ்சி மஹா பெரியவருக்கு பூஜை,
ருத்திர சமக பாராயணம், விஷ்ணு சஹஸ்ரநாம பாராயணம் எல்லாம் இருந்தன. சுமார்
30 பேர் பங்கு கொண்டார்கள். அதன் பின் கலந்துரையாடல் இருந்தது. முகமூடி,
நாமஜபம் என்று சிலதை விவாதித்தோம். வெகு உற்சாகமாகவே நேரம் போயிற்று.
எல்லாம் முடிந்து கிளம்பும் போது நண்பருடன் பேசிக்கொண்டு இருந்தேன். அவர்
சொன்னார் "ஜி, எல்லாம் சரிதான். நல்ல விஷயங்கள்தான் பேசினோம். இதிலே
இருக்கும் வரை மனசு சுத்தமாகத்தான் இருக்கு. வீட்டுக்குப்போய் டிவி யை
போட்டதும் எல்லாம் காணாமல் போய் விடுகிறது!” என்றார். எல்லோரும்
சிரித்தோம்.
ஆனால் இவர் சொன்னது உண்மைதானே? சத்சங்கத்தில் மனசு தூய்மை ஆகிவிட்டதாக
நினைக்கிறோம். உலக சமாசாரங்களில் ஈடுபடும் போது மனசு பழைய நிலைக்கு
திரும்பி விடுகிறது.
நாம பெரும்பாலான நேரம் உலக வாழ்க்கையில இருந்து கொண்டு கொஞ்ச நேரம்
இறைவனுடன் இருக்கிறோம் இல்லையா? ஆரம்ப காலத்தில் இது போதும்; ஆனால்
எப்போதுமே இது போதுமா?
அதுக்குத்தான் மாத்தி யோசி என்கிறேன்.
நாம பெரும்பாலான நேரம் இறைவனுடன் இருந்து கொண்டு அவசியமான நேரம் உலக
வாழ்க்கையில இருந்து பார்த்தால் என்ன?
முடியுமா? இல்லை முடியனுமா? உங்க கருத்தைச் சொல்லுங்களேன்!
(இதன் அடுத்த பகுதி சுமார் ஒரு வாரம் கழித்து வெளியாகும்.)


Post a Comment