Pages

Wednesday, August 12, 2009

நாம யார்ன்னு மறந்து போனதுதான் மாயை.




நாம யார்ன்னு மறந்து போனதுதான் மாயை. மறப்பு உள்ளவரை நினைப்பு உண்டு. இந்த மறப்பு நினைப்பு மனசோட தொழிலா இருக்கிறதால மனசே மாயை.
மனமன மெங்குண்டு மாயையு மங்குண்டு
மனமன மெங்கில்லை மாயையு மங்கில்லை
மனமாயை யன்றி மற்றொன்றுமில்லை
பினையாய வேண்டாம் பிதற்றவும் வேண்டாம்
தனையாயந் திருப்பது தத்துவம்தானே
-பாடுதுறை

இந்த மனசோட உருவ நாசம் சீவன் முத்தியிலும், அருவ நாசம் விதேக முத்தியிலும் சித்திக்கும். அதனால மாயை அழியக்கூடியதுதான்.

அதனால மாயை அநாதி, அநித்தியம்; பிரம்மம் அநாதி, ஆனா நித்தியம்.

பிரபஞ்சம் மாயா சொரூபம். பெயர் உருவம் இல்லாம பிரபஞ்சம் இல்லை. இந்த பெயர் உருவத்தில இருக்கிற நாட்டத்தை விட்டு விட்டா மாயையை ஒழிச்சதா ஆகும். (ம்ம்ம்ம்.... சுலபமா சொன்னாலும் இதை விட முடியலையே) மனமும் மாயை ஆனதாலும், மனசுக்கு நாம ரூபத்திலேயே பற்று இருக்கிற படியாலும், மனமும் ஒழிஞ்சதாகும். அப்ப ஆன்ம சொரூபம் தோன்றிடும்.
பிரபஞ்ச தோற்றமான மாயையால நமக்கு ஒரு கெடுதியும் இல்லை. :-)
என்ன, அதை நிஜம்ன்னு நினைக்கக்கூடாது.
:-))
அப்படி நினைக்கிற அஞ்ஞானமே அந்த பந்தத்தை உருவாக்கி இருக்கு.

சினிமாவில ஏதோ காட்சியை பாத்து மோகிக்கிறோம். எப்ப இது உண்மையில்லைன்னு திடமா மனசில உறைக்குமோ அப்ப அந்த மோகம் போயிடும். எப்ப போகும்? உண்மையை பாக்கிறப்ப போகும். அந்த காலத்தில சினிமா பாத்து கதாநாயகி படுகிற கஷ்டத்தைப்பாத்து பிழியப்பிழிய அழுவாங்க பாக்கிறவங்க. "ச்சே! என்ன இப்படி அழறோம்! இது முட்டாள்தனம்!” ன்னு சில சமயம் தோணும். அப்போ திரையை விட்டு பார்வையை விலக்கி வேற எங்கேயாவது பாத்தா, கொஞ்ச நேரத்தில மனசு சமநிலைக்கு வந்துடும்.
கயிறைப்பாத்து பாம்புன்னு நினைச்சு மயங்கிறப்ப, எப்ப அதிஷ்டானமான கயிறு தெரிய ஆரம்பிக்குமோ அப்ப ஆரோபமான பாம்பு காணாம போகும். அது போல எப்ப தன் நிஜ சொரூபத்தை பாக்க ஆரம்பிக்கிறோமோ அப்ப "ஹா! இதுதான் நாம்.” இது மாயை இல்லைன்னு இயல்பாகவே தோன்றிடும். அப்ப இந்த பிரபஞ்சமும் பொய்ன்னு விளங்கிடும்.



Post a Comment